විද්‍යාවේ අධ්‍යාත්මය – අභිධර්මාචාර්ය ශාස්ත‍්‍රවේදී අජිත් කුමාර මයා.

සසර කතරින් පුදදුන් මිනිසා සතර කර වීමේ දැවැන්තම කාර්ය භාරය වර්තමානයේ හිමි වූයේ නික්ලේෂි වූ මහා බුදු පියාණන් වන ගෞතම බුදු හිමියන් වහන්සේටය. පෙනෙන ලොව තුළ පවතින ක‍්‍රියාදාමයන් අවබෝධ කර පැහැදිලි කරවට වඩා, අපහසු බවක් නොපෙනෙන ලොව තුළ පවතින ක‍්‍රියාදාමයන් අවබෝධ කර පැහැදිලි කිරීම අමුතුවෙන් සටහන් කිරීමට අවශ්‍ය නැත. සසර කතර ගමන් ඇරඹුවේ ඔබේ සිතයි. දුකින් දුකට අගාධයෙන් අගාධයට වැටෙමින් මේ යන්නාවූ සසර ගමන ඔබ නිතර සිතනුයේ ඔබට සම්පත් තිබෙන විට සතුට තිබෙන විට මේ පවතින ස්වභාවය කෙතරම් හොඳය වශයෙනි. නමුත් මතුපිටින් බලා සසර කතරේ පවතින ඇති භයංකාර වූත් බිහිසුණු වූත් ගමන ඔබට නොපෙනෙනවා ඇත. ඔබට එසේ වනුයේ ඔබට ගොඩක් දුර නොපෙනෙන බැවිණි. ඔබ නිතර ළඟ ගැන සිතමින් පවතින ස්වභාවය අගය කිරීමේ ප‍්‍රතිඵලය නිසා මේ තත්වය ඔබට කිසි විටෙකත් අවබෝධ නොවනවා ඇත.

එක් අවස්ථාවක භික්ෂූන් වහන්සේ කෙනෙකුගෙන් තරුණයකු ඇසූ ප‍්‍රශ්නයකදී මෙසේ සඳහන් විය. හාමුදුරුවන් නිවන කියන්නේ කුමක්ද කියලා ඇසූ විට උපදින එක නතර කිරීමක් වශයෙන් කෙටියෙන් පිළිතුරු සපයා ඇත. මේ තරුණයා හාමුදුරුවන් වහන්සේට කියා සිට ඇත්තේ අපි කෙතරම් හොඳට කාලා බීලා විනෝදයෙන් සිටිනවාද අපි සංතෝෂයෙන් සිටිනවා හාමුදුරුවනේ නිවන් දකිනවා කියන්නේ  ඕකනම් අපි බුදුහාමුදුරුවන් දේශනා කළ මේ කිසිවක් අපට අවශ්‍ය නැති බව ඔහු පවසා ඇත. මේ ජීවිතය කොච්චර හොඳද. උපදින එක නතර කිරීමට මේ සියල්ල අහිමි කර ගැනීමක් බව පවසා ඇත.

මෙයින් යමක් මතුකර අපගේ සිත් සතන් තුළට ගත යුතුව තිබෙන බව බෞද්ධ අපි සිතට ගත යුතුව ඇත. බෞද්ධ සිතින් අවධි වීම කාලය උදාවී ඇත. බුදුපියාණන් සිටි කාලයේදී එකල දැල්වූ පහනේ ආලෝකය හොඳින් එකල සිටි ජනයාට හොඳින් දැනුණි. නමුත් වර්තමානයේ එම ආලෝකයේ රස්නය ආලෝකය දැනෙනුයේ අල්ප වශයෙනි. මෙහිදි මතුකර දැකිවීම වියයුත්තේ බුදුපියා සිටින කාලයේ ඉතා කෙටියෙන් ධර්මය දෙසුවත් නිවනේ ස්වරූපය අවබෝධ කර ගැනීමට හැකි ශක්තියක් සිටි බවයි. එකල පහන් ආලෝකය ප‍්‍රබලය. ඒ නිසා රහතන් වහන්සේලාගෙන් අඩුවක් එකල නොවීය. නමුත් වර්තමානයේ මේ ගතවන්නේ 2800 ක් ඉක්ම යන කාලවකවානුවකය. මෙවැනි ප‍්‍රකාශ මේ කාලයේ ඇසීම අරුම පුදුම වීමට අවශ්‍ය නැත. පහන් ආලෝකයේ රස්නය ආලෝක තත්වය අඩුවෙමින් පවතී. රහතුන් වහන්සේලා වර්තමානයේ නැත. නමුත් තවමත් අකාලික ධර්මයක් ඇත. මනුෂ්‍යයන් මේ මනුලොවේ ඉපදීම සිදුවේ. කායික ලක්ෂණ වල කිසිදු වෙනසක් දැකිය නොහැක. මේ විපර්යාසයට මූලික වී ඇත්තේ ආධ්‍යාත්මිකව පවතින තත්වය අවබෝධ කරගැනීමට තරම් මානසික ශක්තියක් නැති බවත් ඒ ශක්තිය මිනිසාගෙන් ශීඝ‍්‍රයෙන් එය ඉවත් වී යන බවකි.

කෙසේ වුවත් අකාලික ධර්මය තුළ මිනිසාගේ සිත් සතන් නිවරදිව යොදා ගන්නේ නම් අද පවා රහතුන්ගෙන් මේ වර්තමානය හිස් නොවනවා ඇත. අද පවා ධර්මය අවබෝධ කර නිවන් දැකීමට ධර්මය ජීවමාන ශක්තියක් පවතී. ඒ ගැන අපගේ අවධානය යොමු කිරීමට වැදගත් බව තරයේ සිතට ගත යුතුව ඇත.

මිනිසාත් බවය දුර්වලව අප තවදුරටත් දැන ගැනීමට වැදගත්ය. එය විස්තර කිරීමට බලාපොරොත්තු නොවෙමි. සසර කතර ඇති බියකරු බව කටුක බව තුළ සුන්දර මාවතක් නොමැත. දැන් සිටින තැන සුන්දරව පෙනුනත් ඔබට දුර නොපෙනෙන නිසා සැපයක් වශයෙන් දැකිය හැකිය. මින්පසු ඔබ කරන කියා දමන මේ කතරේ කොතනට යෑමට සිදුවේද යන්න ඔබවත් මාවත් නොදනී. මේ පිළිබඳ අවධානය යොමු කර මේ සසර කතර හෙලි කිරීමට ඔබට ලැබුනු අවස්ථාවෙන් හෙලි පෙහෙලි කර සසර කතර සුන්දර මාවතක් කර ගැනීමට අද සිටම නොපමාව කටයුතු කරනවා නම් මේ ලිපියෙන් බලාපොරොත්තු වන අරමුණු ඉටුවූවා යැයි හුදෙක් සතුටු විය හැකිය.

ඔබේ අනවබෝධයෙන් ඔබට මුදවන්නට සමතෙකු මිහිපිට නැවත පහළ වනවාට සැක සහිතය. බුදුපියා ජීවමානව නැත. නමුත් ගුරුවරු ලෙස සැලකූ ධර්මය අප සතුව ඇත. බුදුපියා මුවින් දේශනා නොකළත් ධර්මයේ සජීවි බවක් ඇත. ධර්මය දැකීම බුදුහිමි මනාව දැකීම වශයෙන් උන්වහන්සේ පෙන්වා දී ඇත. සිත අවදිකර ගැනීමට හා අවබෝධයක් වර්තමානයට මුහුණ දීමට සිදුවී ඇති කාලයක් වශයෙනුත් මේ ගතවන්නේ අනාගාමී පරිසරයක් බව තේරුම් ගත යුතුව ඇත. බුදුහිමි දැල්වූ පහන් ආලෝකය එකසේ විහිදුනත් පුද්ගලයන්ට දැනෙනා ප‍්‍රමාණ ගණන සමරු පහන් වල වෙනසක් ඇත. ඒ නිසා නිවන් දැකීම පිළිබඳ සත්‍ය ධර්මය අවබෝධ පිළිබඳ දැනෙන ප‍්‍රමාණය වෙනස් වී ඇත. මේ ලිපියෙන් මා ඔබගේ අවබෝධයේ ස්වභාවය නැවත අධ්‍යාත්මික විද්‍යා සංකල්පය තුළ අවබෝධාත්මකව පුබුදු කිරීමට මේ තරම් උත්සාහයක් ගැනීමට මාගේ අවධානය යොමු කරමි.

බුදුහිමි මාවතක් පෙන්වා දී ඇත. ඒ මාවතේ සුන්දර බව සුන්දර ලෙස දැකීමට මා මෙසේ ලිපියට කරුණු ගොනු කරමි. එක් දිනක් ධර්ම සාකච්ඡුාවකදී එක් උපාසිකාවකගෙන් මෙසේ ප‍්‍රශ්නයක් ඇසීය. ඔබ සිල් ගන්නේ ඇයි. ගමේ අනෙක් අය සිල් ගන්නවනේ. මේක අප් පන්සලනේ. ඒ නිසා කියා ප‍්‍රකාශ කරන ලදී. මේ කියමන ගැන අවධානය යොමුකර බැලීමේ දී අපි අපේ ආගම තුළ අපි කොතන සිටිනවාද යන්න සිතා ගතහැකිය. ඊළඟ ප‍්‍රශ්නය වූයේ ඔබ බුදුහිමි හඳුනාගෙන ඇත්තේ කවුරු කෙනෙක් වශයෙන් ඔබ තේරුම් අරගෙන සිටිනවාද ඇසූවිට කිසිවක් ප‍්‍රකාශ කර ගැනීමට පවා නිරුත්තර වන සමාජයක අපි ජීවත්වන බවක් මාහට දැනුනි. කෙසේ වුවත් අපටද අවදි විය යුතු කාලය උදාවී ඇති බව මාහට පසක් විය.

බුදුහිමි පෙන්වා දුන් මාවත වර්තමානයේ පවතින උදාහරණ වලින් මා ඔබේ සිත් සතන් තුළම ප‍්‍රවේශ කිරීමට උත්සාහ දරමි. නිවන් මගෙහි ප‍්‍රධාන අවස්ථා තුනක් දැකිය හැකිය. එය සීල, සමාධි, ප‍්‍රඥා ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය. සීලය යනු අපේ ජීවිත කියලා කියන්නේ නිරවුල් ඔප්පු සහිත ඉඩමක් වශයෙන් සිතුවහොත් මේ නිරවුල් ඉඩමේ නිත්‍ය අයිතිකරු ඔබය. මෙයද සිතිය යුතුය. ඔබ එහි සදාකාලික අයිතකරුද නොවන බවද කෙසේ වුවත් ඔබට ලැබුනු නිරවුල් ඉඩම ඔබ ආරක්ෂා කරගත යුතුය. එක් එක් අයට පවතිනුයේ විශාලත්වයෙන් වෙනස් වූ ඉඩමක් නොවනබව සිතිය යුතුය. හැමෝටම ඇත්තේ එකහා සමාන වූ ඉඩමකි. මේ ඉඩම ආරක්ෂාකර ගැනීම ඔබ සතු යුතුකමකි. මේ සඳහා වැටක් හෝ තාප්පයක් වැනි දෙයකින් ඔබ මෙය ආරක්ෂා කළ යුතුය. ඒ සඳහා ඔබ තාප්පයක් ඉදිකරනවාද වැටක් ඉදිකරනවාද යන්න ඔබ තීරණය කළ යුතුය. සීලය යනු කය, වචනය යන දෙකේ සංවරය නම් කාය සංවරය නැමැති ඉණි සිටුවා වචනය නැමැති ලී වලින් ඔබ සවිමත් වැටක් ඉදිකර ගත යුතුව ඇත.

මේ සඳහා ඔබ ඉදිකරන වැට පන්සිල් වලින් ගහනවාද, අටසිල් වලින් ගහනවාද, දසසිල් වලින් ගහනවාද, කෝටියක් සංවර සීලයෙන් ගහනවාද යන්න ඔබ තීරණය කළ යුතුය. පන්සිල් වලින් ගහන වැට කුරුඳු කෝටු වැටවල් හැමදාම සකස් කළ යුතුය. කුරුඳු කෝටු එක පැත්තකින් ඉඩම වටේ සිටවා එනවිට සිටවපු කුරුඳු කෝටු දිරා ඇත. ඒ නිසා දිනපතාම කුරුඳු කෝටු සිටුවීමට සිදුව ඇත. ඒ නිසා සෑම දවසකම හොඳ දෙයක් කරන හැම වෙලාවේදීම ඉඩම ආරක්ෂා කර වැට සකස් කිරීමට සිදුවී ඇත. ඒ නිසා භික්ෂූන් වහන්සේලා පන්සිල් සමාදන් කරවමින් පාසල් වල උදේ පන්සිල් ගැනීමක් දැකිය හැකිය. අනෙකුත් සතුන්ගෙන් සිදුවන උපද්‍රව වලින් ආරක්ෂා කර ගැනීමට මෙය සිතිය යුතුය.

පන්සිල් වලින් හැමදාම ඉඩම ආරක්ෂා කරනවාට වඩා අටසිල් නැමැති සවිමත් කොන්ක‍්‍රීට් කණු සහිත වැටක් සකස් කිරීම ලෙස පෙන්වා දිය හැක. පෝයට ඔබ සිදුකරනුයේ ඉඩම වටේ කොන්ක‍්‍රීට් කණු සිටුවීමක් බව සිතිය යුතුය.

තවද භික්ෂූන් වහන්සේලා උපසම්පදා සීලය සමාදන් වනවා කියන්නේ ජීවිතය නැමිති ඉඩම වටේ කොන්ක‍්‍රීට් තාප්පයක් ඉදිකිරීක් ලෙස පෙන්වා දිය හැක. කොන්ක‍්‍රීට් තාප්පය දුටු විගස ඇත්තු පවා දණගැසීම සිදු කරයි. රජවරු, සිටුවරු පවා දණගැසීම දැකිය හැකිය. කුරුඳු කෝටු වැටවල් කඩාගෙන යෑමට  ඕනෑම සතෙකුට හැකියාව ඇත.

ඉහත පැහැදිලි කිරීමට අනුව ඔබ ජීවිතකාලය තුළ කුරුඳු කෝටු වැටවල් ගමනවාද ස්ථීර සාර කොන්ක‍්‍රීට් තාප්පයක් වගේ තාප්පයක් සකස් කරනවාද එසේත් නැතිනම් පෝය දිනක කුරුඳු කෝටු වැටට කොන්ක‍්‍රීට් කණු ටිකක් සිටවනවාද යන්න සිතිය යුතු කාලය එළඹ ඇත.

ජීවිතය නැමැති ඉඩම වටේ ගහන වැට සවිමත් වන තරමටම ඔබට පැමිණෙන බාහිර බලපෑම් අඩුය. සුවසේ කාලය ගත කරන්නට හැකිය. නිවීම ඒ තුළ පෙන්වා දී ඇති අයුරු කොතරම් අපූරුද, නිවනේ පළමු පියවර තුළම නිවන් සැපත ඔබට පසක් කර ගැනීමට හැකි වේවායි පතමි. ඔබ සීලයෙන් සවිමත් නම් කිසිවෙකුගෙන් ඔබගේ ජීවිතයට බාධා නැත. නිරවුල් මනසින් යුතුව බියෙන් සැකයෙන් තොර ජීවිතයකට මංපෙත් විවර වේ. ඒ පිළිබඳව ඔබේ අවධානය යොමු විය යුතු කාලය එළඹ ඇත.

බෞද්ධ සමහරු සීල නැමැති වැට ගසාගෙන නිකරුනේ සිටීමෙන්ද අවශ්‍ය ලෝකෝත්තර සැපයට යා නොහැකිය. ඒ නිසා ඉඩම සකස් කර ගැනීමද වැදගත්ය. ඒ සඳහා ඉඩමේ තිබෙන ගල් අනවශ්‍ය ගස් ඉවත්කර ඉඩම පිරිසිදු කළ යුතුය. ඉඩම වටේ සවිමත් වැටක් නැතුව කොතරම් ඉඩම පිරිසිදු කළත් පලක් නැත. ඒ නිසා සීලය නැමැති වැට ගැසීමෙන් පසු ඊළඟ පියවර සමාධිය නැමැති පොළොව සකස් කිරීමයි. එයද නිවන් මගෙහි සිදුකළ යුතු වැදගත්ම දෙයකි. ඒ නිසා සමාධිය නැමැති පොළොව සකස් කළ යුතුය. සමහර බෞද්ධයෝ අටසිල් පොහොය දින සමාදන් වී පොළොව පිළිවෙළකට සකස් නොකර කාලය ගත කරයි. කොන්ක‍්‍රීට් වලින් තාප්පය ඉදිකර බණ භාවනාවක්වත් නොකර සමාධිය නැමැති පොළොව සකස් නොකරන පිරිසක් අප අතර ඇත. සිතීමට කාලය ඇත. අපහසුවෙන් තාප්පය ඉදිකරගෙන සිටියට වැඩක් හෝ ඵලයක් නැත. ඉඩමෙන් ප‍්‍රයෝජනයක් ගැනීමට හැකිවන අයුරින් නිරවුල් ඉඩම සකස් කර ගැනීමට තම තම නැණ පමණින්, සිදු කිරීමට කාලය උදාවී ඇත.

සමහර බෞද්ධයන් තමන්ගේ වැට සවිමත් නැති වුනත් භූමිය සකස් නොකරත් අනුන්ගේ වැටවල් සවිමත් කිරීමටත් භූමිය සකස් කරන අයුරු පිළිබඳ උපදෙස් සපයයි. බුදුහිමි පෙන්වා දුන්නේ පරාර්ථයට පෙර ආත්මාර්ථය තුළින් සමාජයට ප‍්‍රවේශ වන ලෙසය. එයින් අදහස් කරනුයේ කෙනෙකු අපහසුවකට පත් නොකර තමා විසින් සමව තම දෙපයින් නැගිටි කෙනෙකු බවට පත්වන ලෙසය. කෙසේ වුවත් සමාධිය නැමැති භූමිය පිරිසිදු කර ගැනීම තුළින් නිවන අවබෝධ කරගත හැකි අවස්ථාව උදාවේ. සීලයෙන් ලද නිවීම තීව‍්‍රර කර ගැනීම සමාධිය තුළින් සවිබල ගැන්විය හැකිය. ඉඩමක් නිකරුණේ වල් බිහි වන්නට ඉඩදී බලාගෙන සිටීම සිදුවිය නොවිය යුත්තකි. එයින් ප‍්‍රයෝජනයක් ගත යුතුය. මෙසේ විමර්ෂණය කළ හැක්කේ මනුෂ්‍යයන්ට පමණි. මනුෂ්‍ය සිත් සතන් ධර්මයේ ආලෝකයෙන් ආලෝකයට යා යුතු කාලය එළඹ ඇත.

සීලය නැමැති වැට ඉදිකර සමාධිය නැමැති පොළොව සකස් කර ප‍්‍රඥාව නැමැති බීජයන් පැළ කළ යුතුය. ප‍්‍රඥා බීජයන් තුළින් නිවන දැකිය හැක. ජීවිතයේ නියම ඵලය උදාකර ගැනීම යනු ප‍්‍රඥාව නැමැති බීජයන් වැපිරීමය. එය නිවනයි.

අද සමාජය තුළ සීලය පිළිබඳ හරි වැටහීමක් නැත. නිවන් මගේ පළමු පියවර අනවබෝධයෙන් යුතුව මුහුණ දේ. මෙය නිවැරදි වුවහොත් බොහෝ දුර මනුෂ්‍යයාට යා හැකි වනු ඇත.

ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය එකම මාර්ගය බව සඳහන් කර ඇත. නිවන් දකිනු කැමති පුද්ගලයා මේ මාර්ගය අනිවාර්යයෙන් යා යුතුය. එහි සීලය සමාධිය ප‍්‍රඥාව මැනවින් විද්‍යමාන වේ.

බුදු දහමේ ආධ්‍යාත්මික ස්වරූපයක් ඇත. භෞතික වූ ශරීරයවත් ඉඩකඩක් ගැනවත් වර්ණනා නොකරයි. සිත නැමැති ඉඩමේ ක්ලේෂයන්ගෙන් වැසීගත් කිසිවෙකුටත් ප‍්‍රයෝජනයක් නොමැති වුවත් අඳුරු ප‍්‍රදේශයකින් තොර කවුරුත් ප‍්‍රයෝජනයක් ගන්නාවූ සුන්දර පාරාදීසයක් බඳු වූ සිතක් ඔබ සතු කර ගැනීම පිළිබඳ සියලූ සවිබල ගැන්වීම් ධර්මයේ පියවරෙන් පියවර අප සතු කර ඇත.

ජීවිත අවබෝධය හැකිනම් ඔබේ ඉඩමේ ස්වරූපය මතුකර පෙන්වා දීම ඉතා වටිනා බවක් ඇති බැවින් ලිපිය මෙසේ සාරවත් කිරීමට සිතුණි.

ජීවිතය යනු කුමක්දැයි යන්න අවබෝධ කිරීම සඳහා ඔබ විසින් ඔබට මුහුණ දීමට සිදුවන හා මුණගැහෙන අභියෝග පිළිබඳ පුළුල් විමර්ශනයක යෙදිය යුතුය. ජීවිතය කැටයකට උපමා කළොත් එම කැටයට වටිනාකමෙන් වැඩි මුදලක් දැමිය හැකිය. සමාජ සම්මතයෙන් බැහැර වටිනාකමින් අඩු ක‍්‍රියාවන් හා සිතිවිලි ශත 25 ට ශත 50 ට උපමා කළ හැකිය. සමාජයේ පවතින සාරධර්ම හොඳ දේවල් රු.10 කාසි වල උපමා කළොත් ඔබ ඔබේ ජීවිතය නැමැති කැටයට ඔබ වර්තමානයේ දමන්නේ කුමන මුදල්ද යන්න සිතිය යුතුය. ශත 25 කාසිය මතක තබා ගත යුතු කරුණක්නම් කවදා හරි කැටයෙන් නැවත මුදල් ගැනීමට ඔබට සිදුවේ. ශත 25 මුදල දැමීමෙන් ගන්න වෙන්නෙත් ශත 25 ඒවාමයි. ඒ නිසා ඔබ වඩාත් අනාගතයේ ගන්න කැමති මුදල් ඔබ වර්තමානයේ ඔබේ ජීවිතය නැමැති කැටයට දැමිය යුතුයි.

කිසියම් කෙනෙකු ඔබගෙන් මුදලක් ඉල්ලා සිටියහොත් ඔබ ශත 25 ඒවා දමා ඇත්නම් ඔබට බොහෝ වේලා ගනන් කිරීමට සිදුවේ. ඒ අනුව ඔබ දුර්වලයෙකු බව ප‍්‍රඥාවන්ත සමාජය තුළ විද්‍යමාන වේ. ඒ නිසා නොපමාව උසස් දේවල් කරන්න. බුදුහිමි දෙසුව මගේ යන්න. එවිට ඔබ ජීවිතය නැමැති කැටයට වටිනාකමින් වැඩි මුදල් දමා ඔබ ජයග‍්‍රහණය කළ වටිනා පුද්ගලයකු වීමට උත්සාහ ගත යුතුය.

තවද ජීවිතය වාහනයක් නම් ඒ වාහනය ඔබ සතුනම් ඔබ ඉතා  ඕනෑකමින් ධාවනය කළ යුතුය. එය ඔබගේ බැවින් ඔබ මොහොතකට සිතා බලන්න ඔබේ වාහනයට ඔබ කොතරම් පීඩාවක් දෙනවාද යන්න. පාරේ වංගුවක්නම්, පාර කඩොලූ සහගත නම්, ජලය පිරුණු වලවල් නම් ඔබ වාහනය ධාවනය කළ යුත්තේ ඉතාමත් අවබෝධයෙනි. බුදුහිමි වැඩසිටි කාලයේ අප ජීවත් නොවන බවත් මේ වාහනය ධාවනය කිරීමට සිදු වී ඇති කාලය පිළිබඳ සිතිය යුතු කාලය එළඹ ඇත.

නිරුපද්‍රිතව භාරදීම කළ යුතුව ඇත. එහි වගකීම ඔබ සතුය. ඒ නිසා වාහනය හොඳ අවබෝධයෙන් ධාවනය කිරීමට බුදුහිමි මහත් උපදෙස් රාශියක් දී ඇත. ඔබ මෙහිදී ධාවනය කරනුයේ ඉතාමත් සිටින දුරකි. කටුක මාවතක් ඔස්සේ නිවන් දැකීමේ අරමුණ නිතර සිත තුළ රඳවා ගතහොත් සුන්දර පාරාදීසයක් පිළිබඳ ඔබ සිතනවානම් වාහනය බොහොම පිරිසිදුව ආබාධ රහිතව ගෙන යාමට ඔබට හැකිවෙනවා ඇත.

සිත සැදීමේ දහමක් ලෙස බුදු දහම පෙන්වා දිය හැකිය. නිවන පවතිනුයේ බොහෝ දුර නොව තමා ළඟ බව බුදුහිමි පෙන්වා දී ඇත. එමනිසා නිවීම ඇත්තේ තමා සතුවය. ඇස, කන, නාසය, දිව, ශරීරය ගිනිගෙන ඇත. නොසන්සුන්ව ඇත. සම දේ පසු පස දිවයයි. මෙය නතර කරන්න. ඉන්ද්‍රියන්ට නිවීම දෙන්න. එවිට ඔබට සැනසීම ලැබේ. නිවන යනු ඒ අවස්ථාවේ පහළ වන්නක් නොව ටිකෙන් ටික පියවරෙන් පියවර ළඟා විය යුතු තැනකි.

ඔබ සීලයෙන් මෙය ආරම්භ කරන්න ඔබ කුමන වයස් සීමාවක සිටියත් එයට කිසිදු බාධාවක් නැත. සීලයෙන් අවබෝධයෙන්් මේ මාර්ගයට බැස ගුණ ධර්ම ප‍්‍රගුණ කරන්න. බුදුහිමියන් දෙසූ එක ධර්ම කරුණකින් පවා මේ ගමන ඇරඹිය හැකිය. ඔබ නිවනට ටිකට් අරගෙන ඇත. අනුරාධපුරයට යාමට ටිකට් ගෙන දුම්රියට නැග ඇත්නම් ඒ ගැන නිතර සිතිය යුතු නැත. හික්කඩුව පහු කිරීමට වේවායී සිතිය යුතු නැත. දුම්රිය මාවත වැටී ඇත්තේ හික්කඩුව හරහාය ඔබ හොදින් දන්නවා ඇත. ඒ නිසා ඔබ නිවන් මගෙහි අවබෝධයෙන් යෑමට ප‍්‍රාර්ථනා කරන්න. පිරිස සමග සතුටින් වටපිට නරඹමින් ගමන යෑමට ප‍්‍රාර්ථනා කරන්න. ඔබ වර්තමානයේ ජීවත් වන්න. සජීවීව ජීවත්වන්න. බුදු දහම ඔබ සමග ඉන්නවා ඇත.

දවස ගතකර දවස අවසානයේ ඔබට අවංකව සතුටු විය හැකිනම් ඔබේ නිවීම ඔබ උදාකර ගෙන ඇත. මේ ජීවිතයෙන් නිවුනු මනසකින් මෙයින් සමුගත හැකිනම්. ඔබ මෙහි පැමිණියාට වඩා සාර්ථක කෙනෙකු ලෙස පිටවී යා හැකිය.

ධර්ම කරුණු පාලි වාක්‍ය ඔබ තුළට ගෙන යනවාට වඩා සරලව ඔබට යම් පණිවිඩයක් දීම සඳහා ගත් උත්සාහයකි. නිවන නැමති ගැඹුරු සංකල්පය කිසිසේත් අවතක්සේරු නොකළා යැයි සිතිය යුතුය.

සූත‍්‍ර හා අභිධර්ම කරුණු ගෙනහැර පෙන්වමින් ලිපිය සාරවත් කළත් එයින් වර්තමනයට කිසිසේත් ප‍්‍රායෝගික නොවන බවක් මා හට වැටහී ඇති. අනවබෝධය මිනිස් සිත්සතන් තුළ ඇති තාක්කල් මැණිකක් වුවත් කලූ ගලක් ලෙස දැකීම. නිතැතින්ම සිදුවේ. බෞද්ධයා නිරන්තරයෙන්ම අවබෝධයෙන් කටයුතු කරන්නෙකි. තමාගේ හුදු ලාභ ප‍්‍රයෝජනය සඳහා අපහසුවෙන් පෙර ආත්ම වලින් උපයා සපයා ගත් මුදලින් ලබා ගත් නිරවුල් ඉඩම පවා උකස් තබන බෞද්ධයන් අප අතර සිටින බවද අමතක නොකළ යුතුය. ඡීවිතය ඉතාම පහත් ක‍්‍රියාවක් සඳහා වුවද අනවබෝධය නිසා යෙදවීම දැකිය හැකිය. සමාජයේ තත්වය දෙස විමර්ශනශීලීව බැලීමේදී කනගාටුවක් හා සංවේගයක් පමණක් ජනිත වන බව පෙන්වා දිය හැකිය. බෞද්ධයන් ලෙසින් අප අවධිව වී  ඇති කාලයකි. නැතිනම් ත‍්‍රිපිටක පොත් අල්මාරි තුළ තේජාන්විතව වැඩ සිටිනවාට කිසිම සැකයක් නැත. අප දැනගතයුතුයි පොත්පත් වල සටහන් නොවූනත් අපි පරීක්ෂානොකළත් එය සදාතනික අකාලික ධර්මයකි. ධර්ම ග‍්‍රන්ථ අරමුණු කර පොත්පත් වල සටහන් කළ පමණින් අපේ යුතුකම ඉටුවූවා යැයි නොසිතිය යුතුය. එහි නියම ඵලය ලැබීමට නම් එහි අඩංගු කරුණු ප‍්‍රායෝගිකව ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතුය. බුදුදහම යනු ප‍්‍රායෝගික ක‍්‍රියාදාමයක සුළු ඵලයකි. ඉඩම නිරවුල් වුවත් වැට ඉදිකිරීම පොළොව සකස් කිරීම ප‍්‍රඥා බීජයන් පැළ කිරීම කළ යුත්තේ ප‍්‍රායෝගික ක‍්‍රියාකාරකම් තුළය. පොත්පත් වල තිබෙන දෙයක් නොවන බවත් මුඛපරම්පරාවෙන් රැුගෙන ධර්මය ජීවමාන බවකින් බෞද්ධයා ජීවමාන කළ බවත් පෙර යුගවල දැකිය සීල, සමාධි, ප‍්‍රඥාව සහ නිවැරදි මාර්ගයට ප‍්‍රවේශ වෙමින් උතුම් නිවන් සැපත ලබා ගැනීම බෞද්ධ වන අප කාටත් අවධි විය යුතු කාලයකි.

සියලූ ධර්ම කරුණු භෞතිකය අභිබවා ගිය අධ්‍යාත්මික සංකල්ප තුළ ගොඩනැගී ඇත. ලෞකික සැපත්හිම ඇලී ගැලී වෙලී පැටලී මුලාවී මුසපත් වී සිටින අයහට අලෞකික නිවනක් ගැන කොතෙක් නිවන් තේරුම් නොගනු ඇත. නිවන ගැන තේරුම් කරවීම එතරම් දුෂ්කර වනුයේ එය පරම සැපයක් වුවද ලෝකෝත්තර – ලොවින් එතර වූ අවේදයික – ඵස්ස පච්චයා වේදනා නම් වූ ඇතිවන නැතිවන විදිහ සුළු තාවකාලික සැපයක් නොවන බැවිණි.

සිතේ පවතින සියලූ කෙලෙස් විෂ කෙලෙස් ගිනි කෙලෙස් බාධක කෙලෙස් දොස් සංසිඳී පවතීද එය අප සැම පතන නිර්වාන ධාතුවය. එයට වඩා සෙවිය යුතු ලාභයක් හෝ කැමති විය යුතු ධනයක් හෝ සෙවිය යුතු පිහිට හෝ මේ එක් තිස් භූමිකයෙහිම කොතනකවත් නැත්තේය.

බුද්ධ ශාසනයෙහි දැක්වෙන ප‍්‍රතිපත්ති මාර්ගයේ අවසාන ප‍්‍රතිඵලය නිවනයි. මෙය නිර්වචනය කිරීම නිශ්ඵල වී ඇත. ඊට හේතුව නිවන වචන වලින් විස්තර කළ හැකි දෙයක් නොවීමයි. එය හරි දැක්ම පෙරටුකොට අවබෝධ ඥානයෙන්ම දතයුතු නිසාය. ,නිවන, තර්කට විෂය නොවේ. නිවන ලොකෝත්තර හා අධ්‍යාත්මික තත්වයකි. තර්කයට විෂය වනුයේ ලෞකික සිතුම් පමණකි.

තථාගත සම්මා සම්බුදු රජානන් වහන්සේ ලෝ සතුනට මහා කරුණාවෙන් පහදා වදාළ ශාන්ත නිවන් සැපත වනාහි අති සුපරිසුද්ධ ගාම්භීර ධර්මයකි.

මිනිසාගේ අධ්‍යාත්මයේ පවතින ප‍්‍රබල අකුසල සිත් තුනකි. රාග, දෝෂ, මෝහ වශයෙන් පෙන්වා දියහැකිය. එක් අවස්ථාවකදී බුදු හිමි මෙසේ පෙන්වා දී ඇත. ,ඇවැත්නි, නිර්වාණය නිර්වාණය යැයි කියනු ලැබේ. ඇවැත්නි නිර්වාණය නම් කුමක්ද ඇවැත්නි රා දෝෂ මෝහ ක්ෂය කිරීමක් වෙත්ද එයට නිර්වාණය යැයි කියනු ලැබේ යයි බුදු හිමි පෙන්වා දී ඇත.

රාග, දෝෂ, මෝහ යන ඒවායෙන් ඉන්ද්‍රිය පස මුලාවට පත්වී ඇත. එයින් නිදහස් වීම නිවීම ලෙස පෙන්වා දී ඇත. අප විසින් සංසාරය තුල එකතු කර ගෙන එන්නාවූ අකුසල චේතනා සිත තුළින් ඉවත්කර දැමීම සඳහා බුදු හිමි නිවැරදි මාවතක් පෙන්වා දී ඇත. එහිදී සීලයෙන් අරබා ප‍්‍රඥාවෙන් කෙලවර කළ යුතුය.

අධ්‍යාත්මික සංකල්පය අවධිකළ යුතු යුගයක් වශයෙන් මෙය පෙන්වා දිය හැක. පුද්ගල සන්තානයේ පවතින අධ්‍යාත්මික තත්වය අපිරිසිදු කිරීමට රාග, දෝෂ, මෝහ සිතිවිලි වලට සිදුකළ හැකිය. භෞතික සංකල්ප ජයග‍්‍රහණය සිදු කිරීමට වඩා පිරිසිදු ආධ්‍යාත්මයේ පාරිශුද්ධිය වන නිවන වසාගත් ඉහත සිතුවිලි ඉවත් කර උතුම් වූ පරම සැපත පෙන්වා දීමට බුදු හිමි මාර්ගය පෙන්වා දී ඇත.

ආධ්‍යාත්මය මත සමස්ත භෞතිකය රඳා පවතී. ආධ්‍යාත්මික තත්වය බිඳ වැටීමෙන් සමස්ත භෞතිකය කඩා වැටෙනවා ඇත. අපර අමරණීය වූ නිවන් දැකීම අධ්‍යාත්මික සංකල්පයකින් හෙබි වූ නිවන ලබා ගැනීම මිනිසා විසින් ලබා ගතහැකි උතුම්ම සම්පත වන්නේය.

ආධ්‍යාත්මික විද්‍යාවක් ඔස්සේ නිවන යන සංකල්පය දෙස බැලීම 2500න් පසු සිදු විය යුත්තක් ලෙස මාහට හැඟීයයි. භෞතික ලෝකයේ උදාහරණ පෙන්වා දීම හොඳටම ඇති බව පෙනේ. අලූත් මාවතකට පිවිසීමේ කාලය උදාවෙමින් පවතී. බෞද්ධ අපට නීවරණ ධර්ම 5 පිළිබඳවත් කෙලෙස් 1500 තේරුම් ගැනීමේ ගමන් මාවත විවෘත කර ආධ්‍යාත්මික විද්‍යා නවතම මගක් ඔස්සේ පියවර මැනීම සිදු විය යුතු කාලය උදාවී ඇත.

සිත දවන තවන ස්වභාවය ඇති බැවින් ,ගිනි, ලෙස රාග දෝෂ මෝහ ආදී කෙලෙස් ගිනි ශාන්ත නිවන් සැපත කරණ කොටගෙන නිවා දමන්නේය යන අර්ථයෙන් නිර්වාණය කිව හැක.

,ලෝකතෝ උත්තරතීත ලෝකුත්තරෝ, කාම, රූප, අරූප යන ලෝකත‍්‍රයෙන්ද සකල දුක්ඛ ලෝකයෙන්ම ද සකල ක්ලේශ ලෝකයෙන්ද එතෙර වූ අර්ථයෙන් ලොකෝත්තර නම් වේ. අධ්‍යාත්මය පිරිසිදු කර ගැනීම එනම් නිවන් සුව අවබෝධ කර ගැනීමට බව දත යුතුය.

සත්වයන් පුද්ගලයන් පරමාර්ථ වශයෙන් නැතත් ව්‍යවහාරික ලෙස දැකිය හැකි වුවත් අධ්‍යාත්මික සංකල්පය තුළ පුද්ගලයන් සත්වයන් සැරිසරන බවද එහි පැටලී ඇතිබවත් එයින් නිදහස්වීම නිවීම ලෙස වටහා ගත යුතුය.

උදාන පාලියේ පඨම නිබ්බාන සූත‍්‍රයෙහි කියූ ආකාරයට නිවන යනු කුමක්ද යන්න පැහැදිලි කර ගැනීම වැදගත් කොට සලකමි මහණෙනි. මම මේ නිවන එන තැනක් යයි නොම වදාරමි. එසේම යන තැනක් යයිද සිටින තැනක් යයිද චුතවන තැනක් දැයි මතු උපදින තැනක් යයිද නොම වදාරමි. එය සංස්කාරයන්ගේ නැවත නැවත ඉපදීම වශයෙන් පැවැත්මක් නැති ස්වභාවයක්මය. එය නාම ධර්මයන් වුවද චිත්ත චෛතසිකයන් සේ රූපාදී අරමුණු ගැනීමක් නොකරන ධර්මයක්ය. සකල දුක්කයන්ගෙන්ම අන්තය. කෙලවර ඒ ශාන්ත නිර්වාණ ධර්මයයි. තතාගතයන් වහන්සේ පහදා වදාළහ. ජාති, ජරා, ව්‍යාධි, මරණ, සෝක රහිත වූ කාමයන්ගෙන් හා ක්‍රෝධයන්ගෙන් කිලිටි වීමක් නැති තෘෂ්ණා බැමි මෙන් මිදුනු උතුම් තත්වයකි.

ගා/බටේමුල්ල ජාතික පාසලේ ක‍්‍රීඩා උපදේශක
ත‍්‍රිපිටක ධර්මවේදී
අභිධර්මාචාර්ය ශාස්ත‍්‍රවේදී
අජිත් කුමාර මයා.
(බටේමුල්ල ජාතික පාසලේ අනුශාසක)

Published in: on ජූනි 6, 2010 at 10:54 පෙ.ව.  ප්‍රතිචාර (4)  
Tags: , , , , ,

විද්‍යාව – කිරිබත්ගොඩ ඥාණානන්ද හිමි

උතුම් බුදු සසුනක සොඳුරු කථාව අහසේ දිදුළන සඳ පවා කියයි. දිනක් අපගේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළහ. ..පින්වත් මහණෙනි, එහි හිරු එළිය නැත. සඳ එළියත් නැත. වෙන එළියකුත් නැත. එහි තිබෙන්නේ මහා ඝනදුරකි. මේ ලෝකයේ එබඳු තැන්ද තිබේ. එවිට එක් භික්ෂුවක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් මෙසේ විමසීය. ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන් වහන්ස හිරු එළියත් නැති, සඳ එළියත් නැති, වෙන එළියකුත් නැති ඒම හා ඝන අඳුරටත් වඩා භයානක අඳුරු තැනක් තියෙනවාද?

..එසේය, පින්වත් භික්ෂුව, ඒ හැමටත් වඩා භයානක අඳුරු තැනක් තිබේ. ඒ අඳුරු තැන නම් චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධ නොකළ සිතයි. (අන්ධකාර සූත‍්‍රය, සංයුක්ත නිකාය )

අප මෙතෙක් ගෙවා ආ ගමන කොතරම් දිගු දැයි අපටම නොතේරේ. අප නෙතින් ගලා ආ කඳුළු සයුර කොතරම් ගැඹුරු දැයි අපටම නොතේරේ. හදින් හෙළුෑ සුසුමන් කෙතරම් සැඩ දියි අපටම නොතේරේ. සසර පුරා පැතූ පැතුම් ලියා ලබන්නට මේ මහා පොළොවම තල්පතක් කළද, මදි වේයැයි, සිතේ.

අප වරක් දෙලොවටත්, තවත් වරෙක බඹලොවටත් තවත් වරෙක මනු ලොවටත් පැමිණියෙමු. සතර අපායේ ඉපදී දුක්විඳි වාර ගණන කවුරු නම් දකිත්ද?

සසර ගමනක සැරිසරන්නට බොහෝ දෙනෙකුන් බිය නැති බව සැබෑය. නමුත් සියලූ දෙනාම දුක් විඳින්නටත්, දඩුවම් ලබන්නටත් බිය වෙති. අපායේ උපදින්නට බිය වෙති. නමුත් මේ සත්‍ය පෙන්වා දෙන්නට සමත් කෙනෙක් ලොව පහළ වන්නේ කලාතුකිනි. මේ දුර්ලභව ලැබෙන බුදු සසුනකින් පමණක් මෙය අසන්නට ලැබේ. අප කවුරුත් අවබෝධ කළ යුුතු යථාර්ථයක් තිබේ. චතුරාර්ය සත්‍ය යනු එයයි. එම සත්‍යාවබෝධය ඇතිවනතුරු නොනවතින ගමනක් අපට උරුම වී තිබේ.

.. පින්වත් මහණෙනි, චතුරාර්ය සත්‍ය ධර්මයේ යථාර්ථය අවබෝධ කළ නිසා තථාගතයන් වහන්සේට අරහත්, සම්මා සම්බුද්ධ යැයි කියනු ලැබේ. (අභිසම්බුද්ධ සූත‍්‍රය සංයුක්ත නිකාය )

.. පින්වත් මහණෙනි, චතුරාර්ය සතය යනු සනාතන දහමකි. කිසිසේත් නොවෙනස්වන දහමකි. අන් අයුරකට පත් නෙවන දෙයකි. මෙයට ආර්ය සත්‍ය යැයි කියන්නේ එනිසාමය. (තථ සූත‍්‍රය සංයුක්ත නිකාය)

චතුරාර්ය සත්‍ය අකාලික ධර්මයක් නිසා හැමදාම අලූත්ය. විද්‍යානුකූලය. නුවණැත්තන්ට විවෘතය.  ඕනෑම බුද්ධිමත් කෙනෙකුට ශ‍්‍රද්ධාව තිබේ නම් වීරියත් නුවණත් තිබේ නම් චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධ කළ හැකිය.  ඕනෑම තැනකට යාම පිණිස මාර්ගයක් තිිබේ. එලෙසින්ම සත්‍යාවබෝධයට ද මාර්ගයක් තිබේ. ඒ මාර්ගය නම් ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගයයි.

සත්‍යාවබෝධයට මුල් වූ දැක්ම සම්මා දිටිඨියයි. සත්‍යබෝධයට මුල් වූ කල්පනාව සම්මා සංකල්පයයි. සත්‍යාවබෝධයට උපකාර වන පරිදි වචන හැසිරවීම ක‍්‍රියා කිරීම, ජීවත් වීමද ඒ මාර්ගයට අයත්ය. සත්‍යාවබෝධයට උපකාර වන පරිදි උත්සාහ කිරීම සිහිය පිහිටු වීම, සමාධිය දියුණු කිරීමද ඒ මාර්ගයමය. කෙනෙකු මුළුමනින්ම සසරින් නිදහස් වෙන්නේ මාර්ගයේ ගමන් කිරීමෙනි. අවස්ථා හතරක් තුළ නිවන් මග ප‍්‍රගුණ වේ. පළමු අවස්ථාව සෝවාන් වීමය. එහි තේරුම සම්මා දිට්ඨිය තුළින් මේ නිවන් මග හොඳින් හඳුනාගෙන,ඒ මගට පිවිසීමය.  සෝවාන් වීම පිණිස ඉතා පැහැදිළි ලෙස චතුර් ආර්ය සත්‍ය ගැන අසා දැනගත යුතුය.

ඒ ඇසූ ධර්මය ඔස්සේ තම චින්තනය මෙහෙය විය යුතුය. නුවණින් මෙනෙහි කිරීම භාවනාවට අදාළ කොටසකි. සෝවාන් වූ නෙකෙකුට සත්‍ය ඥානය තිබේ.

සත්‍ය ඥානය යනු කුමක්්ද? මේ දුක  ආර්ය සත්‍යයකි. මේ දුක් හට ගැනීමත් ආර්ය සත්‍යයකි. දුක් නැතිවීම පිණිස උපකාර වන ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය ද ආර්ය සත්‍යයකි. මෙයයි සත්‍ය ඥානය. දුක්ඛ සත්‍ය ගැන සෝවාන් කෙනෙකු තුළ ඉතා පැහැදිලි අවබෝධයක් තිබේ. සක්කාය දිට්ඨිය ග‍්‍රහණය වීමට හේතු වන්නේද හයමය. මේ ජීවිතය කොටස් පහකින් යුක්තය. ඒවා හඳුන්වනුයේ පංච උපාදානස්කන්ද නමිනි.

හතර මහා ධාතූන්ගෙන් හටගත් රූපත්, ස්පර්ශයෙන් හටගත් වේදනා, ස්පර්ශයෙන් හටගත් පඤ්ඤා, ස්පර්ශයෙන් හටගත් චේතනාත් නාම රූපයෙන් හටගත් විඤ්ඤාණය යන මෙය පංච උපාදානස්කන්ධයයි. දුක වශයෙන් බුදු සමිඳුන් පෙන්වා වදාළේ මේ පංච උපාදානස්කන්ධයයි. මේ පංච උපාදානස්කන්ධයටම .. සක්කාය යයි කියනු ලැබේ. ඒ ගමන් ගත් පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය තුළ තමන්ට අවශ්‍ය පරිදි, තමාගේ අභිමතය පරිදි හෝ බාහිර කෙනෙකුගේ වුවමනාව මත හෝ පැවැත්විය හැකි ආත්මයක් ඇතැයි යන හැඟීම සක්කාය දිට්ඨියයි. ඒ හැඟීම මුළුමනින්ම දුරුවන්නට නම්, පංච උපාදානස්කන්ධය හට ගන්නා ආකාරයෙන් නැසී යන ආකාරයත්, පංච උපාදානස්කන්ධය නිසා ඇතිවන ආස්වාදයත් ඒ නිසාම විඳින ආදීනවයත් ඒ පංච උපාදානස්ඛන්ධය කෙරෙහි ඇති ඇලව දුරු කිරීමෙන් එයින් නිදහස් වෙන්නට පුළුවන් බවත් යන මේ කරුණු අවබෝධය සමත් සෝවාන් පුද්ගලයා තුළ දුක පිළිබඳ සත්‍ය ඥානය ඇතිවේ. ඉතිරි ආර්ය සත්‍ය ගැනත් සත්‍ය ඥානය ඇතිවන්නේ ඒ සමගය. දස්සන සම්පත්තිය කියන්නේ එයටයි. ඒ අවබෝධය ඇතිවෙන විට ඔහු තුළින් සක්කාය දිට්ඨිය ප‍්‍රහාණය වේ.

තමා තුළින් දුක තේරුම් ගත් කෙනෙකුට මෙතෙක් දුක පැවතුන ආකාරයද වැටහේ. වර්තමානයේ දුක පවතින ආකාරයද වැටහේ. ඒ ගැන බුදු සමිඳුන්ගේ අවබෝධය පරම සත්‍යයක් බව වැටහේ. බුදු සමිඳුන් එය පහදා දුන් ධර්මයද වැටහේ. ඒ මග ගමන් ගත් මහ ඵල ලාභීන්ගේ ජීවිත ගැනද වැටහේ. කය වචනය සංවර කරගෙන චිත්ත දමනයකින් යුතු සමථ විදර්ශනාවම දියුණු කළ යුතු බවද වැටහේ. එබඳු කෙනෙකුට සැකයක් කොයින්ද?

විචිකිචිචාව නැතිවිම යනු එයයි.

එබඳු කෙනෙක් බුදු සසුනේ වදාළ විනය වන සිල්පද රැුකීමට ඉතා කැමතිය. සීල සංවරයෙන් ඉන්ද්‍රිය සංවරයෙන්, ආර්ය මාර්ගය පිරිසිදු වන බව ඔහු දන්නා නිසාය. එවැන්නකුට සීලබ්බතපරාමසයක් කොයින්ද?

මෙලෙසින් සම්මා දිට්ඨිය ඇතිවූ ආර්ය ශ‍්‍රාවකයා ආර්ය මාර්ගය දියුණු කර ගැනීම පිණිස, සම්මා දිට්ඨිය පාදක කරගෙන සම්මා වායාම සමමා සති යන ගුණ දහම් දියුණු කරගෙන ඉතිරි මාර්ගාංග ඒ නිසා දියුණු කරන ලද සිහියෙන් යුක්තව සතුන් මැරීමෙන් වළකී, සොරකම් කිරීමෙන් වළකී. පිරිසිදු චරිතයන් ගොඩනගා ගනී. ධාර්මික පැවැත්මක් ඇති කර ගනී. තමන් ගත කරන ඒ ධාර්මික ජිවිතය දෙස බලා මහත් සතුටක් ලබයි.

මේ ආකාරයෙන් සම්මා දිට්ඨියෙන් යුතු ශ‍්‍රාවකයා, කය, වචනය. සංවර කරගෙන සිහි නුවණ දියුණු කර ගනී. ඒ සඳහා කළ යුත්තේ සතර සතිපට්ඨානය වැඞීමයි. කායික ස්වභාවයන් ගැන සිහිය පිහිටුවා ගැනීම කායානුපස්සනාව නම් වේ. විඳිම් ගැන සිහිය පිහිටුවා ගැනීම වේදනානුපස්සනාව නම් වේ. සිත ගැන සිහිය පිහිටුවා ගැනීම චිත්තානුපස්සනා නම් වේ. පංචඋපාදානස්කන්ධය ගැනත්, ආයතන හය ගැනත්, බොජ්ජක්ඛග ධර්ම ගැනත් චතුර්ආර්ය සත්‍ය ගැනත් සිහිය පිහිටුවා ගැනීම ධම්මානුපස්සනා නම් වේ. කායානුපස්සනාවේදී ආනාපානාසති, අශුසා මනසිකාරය, ධාතුමනසිකාරය, ඉරියව් පැවැත්ම සිහි කිරීම, නුවණින් සළකා ඉරියව් හැසිරවීම හෙවත් සති සම්පඤ්්ඤය, මෘත ශරීරයක් අමු සොහොනක අතහර දමා ගිය විට ඒම මෘත ශරීරය කෙමෙන් කෙමෙන් කුණුවී , විනාශ වී පොළොවට පස් වී යන තෙක් නුවණින් විමසා බලා මේ ශරීරයත් එබඳු ස්වභාවයෙන් යුක්ත යැයි සැළකීම හෙවත් නව සීවඨිකය යන මේ සියල්ල අයත් වන්නේ කායානුපස්සනා සතිපට්ඨානයයි. මේ කවර හෝ භාවනාවක් ඔස්සේ දිගින් දිගට සිහිය පවත්නවිට පංච නීවරණ සංසිඳි යයි. සිත එකඟ වෙයි.සමාධිය ඇතිවෙයි.

එමෙන්ම ස්පර්ශය ප‍්‍රත්‍යයෙන් හට ගන්නා සැප දුක් උපේක්ෂා වේදනා පිළිබඳව මනා සිහියෙන් යුක්තව සිටීම වේදනානුපස්සනාවයි. වේදනානුපස්සනාව තුළින් සිහිය දියුණු කර ගැනීම අවශ්‍ය බවත් පැහැදිලි කරුණකි. ඇතවෙන නැතිවෙන සිත් ගැන සිහියෙන් සිටීම, චිත්තානුපස්සනාවයි.

සරාගී සිතක් ඇති විට එය වහා හඳුනා ගනී, දුබල සිතක් ඇතිවෙන විට එය වහා හඳුනා ගනී, රාග රහිත සිතක් ඇතිවෙන විට එයත් හඳුනා ගනී. ද්වේෂ රහිත සිතක් ඇතිවන විට එයත් හඳුනා ගනී, මෝහ රහිත සිතක් ඇතිවන විට එයත් හඳුනා ගනී, නිදිමත හැකිීළී ගිය සිතක් ඇති විට එයත් හඳුනා ගනී, බාහිරව විසිරී ගිය සිතක්ඇති වන විට එයත් හඳුනා ගනී, එකඟවන සිතක් ඇතිවනවිට එයත් හඳුනා ගනී, ධ්‍යාන සිතක් ඇතිවිට එයත් හඳුනා ගනී. මේ ආදී වශයෙන් ඒ ඒ කරුණු මත සිතේ සකස් වන ස්වභාවය හොඳින් හඳුනා ගැනීම චිත්තානුපස්සනාවට අයත් වේ. මෙයින් පැහැදිලිව පෙනෙන්නේ සම්මා දිට්ඨිය තුළින් ඇති කරගත් නුවණින් යුක්තව මතා කොට කල්පනාව හසුරුවමින්, වීර්යයෙන් යුක්තව, සිහියෙන් යුක්තව මේ අනුපස්සනාව වැඩිය යුතු බවයි.

එමෙන්ම රූප, වේදනා, සඤ්ඤා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ යන පංච උපාධානස්ඛන්ධයේ ස්වභාවයත්, ඒ පංච උපාදානස්ඛන්ධය මුල් කොටය සසර ගමන සකස් වන ආකාරයත් ඒ පංච උපාදානස්ඛන්ධයේ යථාර්ථය අවබෝධ කොටගෙන පංච උපාදානස්ඛන්ධය භව ගමනක් පිණිස සකස් නොවන ආකාරයට දැන ගැනීමත් අයත් වන්නේ ධම්මානුපස්සනාවටයි.

සෝතාපන්න වූ ශ‍්‍රාවකයා රාගය ඇතිවන විට එය ඇති වන්නේ සරාගී අරමුණක් ගැන නුවණින් මෙනෙහි කිරීමෙන් බව වහා තේරුම් ගනී, දුබලයක් ඇතිවූ විට එය ඇතිවන්නේ දුබල සහගත අරමුණක් අනුවණින් මෙනෙහි කිරීම නිසා බවත් වහා තේරුම් ගනී, තමා තුළ සකස් වන වැරදි කල්පනාවේ මුල අයෝනිසෝ මනසිකාරය පබව ඔහුට පැහැදිලිය. ඔහු එය දුරු කර ගැනීම පිණිස යළි යළිත් යෝනිසෝමනසිකාරය ඇති කර ගනී. යෝනිසෝමනසිකාරය දියුණු කිරීමට බලවත්ම බාධාව වන්නේ පංච නීවරණයි. ආර්ය සත්‍යාවබෝධය වළක්වන, පාපී අකුසලයටම ඇදී යන ප‍්‍රමාදය ඇතිකරවන ගතියක් පංච නීවරණ තුළ තිබේ. පංච නීවරන යනු කාමාශාව ඇතිවන අරමුණු ඔස්සේ සිත බැඳී පැවතීම නම් වූ කාමච්ජන්දය ද්වේශය, ඇතිවන අරමුණු ඔස්සේ සිත බැඳී පැවීම නම් වූ ව්‍යාපාදය, විර්යත්, සිහියත් පිහිටුවා ගැනීමට ප‍්‍රබල බාධාවත්ව පවතින නිදිමත හා අලස බව නම් වු ඨීනමිද්ධය සිතේ සංසිඳීමට බලවත් බාධා ඇතිවන සිතේ විසිරීමත්, පසුතැවිල්ලත් නම් වූ උද්ධච්ච කුක්කුච්චය තමන්ගේ භාවනා මාර්ගය ගැන සැකය නමු වූ විචිකිච්චාව නම් වූමේ පහයි. පංච නීවරණ දුරුකර ගැනීමේ අවශ්‍යතාව සෝවාන් පුද්ගලයා තුළ නිතැතින්ම ඇතිවේ. හේ පංච නීවරණයන්ට හිතකර දෙයින් බැහැර වීමට මහන්සි දරයි. සරාගි අරමුණු තුළ ඇසිපිය හෙළන මොහොතකත් වඩා වේගයෙන් කාමච්චන්දය හටගනී, සෝතාපන්න ආර්ය ශ‍්‍රාවකයා මෙය නීවරණයක් බව හොඳින් හඳුනා ගනී. ඒ කාමච්ජන්දය දුරු කර ගැනීම පිණිස මහත් විරියෙන් යුක්තව පිළිකුල් භාවනාවේ යෙදෙයි. ශරීරයේ ඇති පිළිකුල් කොටස් වෙන් වෙන් වශයෙන් විමසා බලයි. සතර මහා ධාතූන්ට අයත්වූ ඒ ඒ කොටස් වෙන් වෙන්ව විමසා බලයි. මෘත ශරීරයක් ඉදිමී කුණු වී පොළොවට පස් වි යන තෙක් නුවණින් සිහි කරයි.

ඒ භාවනාවන් දියුණු වේගෙන යන විට සරාගී, අරමුණු වලට හිත ඇදී යන ගතිය අඩුවෙයි. මෛත‍්‍රී භාවනාව දියුණු කරන විට, ද්වේෂ සහගත අරමුණු වලට සිත ඇදි යන ගතිය අඩු වෙයි. එවිට ආනාපානාසති ආදියත් පංචුපාදානස්ඛන්ධයේ අනිත්‍ය භාවනාවක් ආදිය දියුණු කරගත හැකිය.

කෙනෙකු සිහිකල්පනාවෙන් නොසිටියොත් තමාගේ වදන අසංවර වන මොහොත දැනගත නොහැකිය. නමුත් සිහිය දියුණු කරන විට, බොරුවක් කීමට සූදානම් වන විට සිහිය උපදී, කටින් කේලමක් පිටවෙන්නට සූදානම් වන විටම මෙය කේලමක් බවට සිහිය උපදී, පරුෂ වචන කටින් පිටවන විටම සිහිය උපදී, අර්ථ ශුන්‍ය හිස් වචන කථාවෙන විටම සිහිය උපදී, එවිට ඔහු කරන්නේ ඒ අකුසල් වචන කටින් පිටවෙන්නට නොදී වහා සංවර කරගෙන විරිය ඇති කර ගැනීමයි. ධර්ම කථාව පටන් ගැනීමයි. එසේත් නැතිනම් නිශ්ශබ්දව සිටීමයි. ආර්ය මාර්ගය හොඳින් ප‍්‍රගුුණ වන විට වචනයෙන් අකුසල් සිදුවීම නැත්තමට නැතිවි යනු ඇත.

කයින් සිදුවන අකුසල් වලින් වැළකීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණකි. මේ සඳහා ඇති වඩාත් පහසු ක‍්‍රමය නම් ශික්ෂාපදවල හික්මීමයි. වරදින් අත්මිදෙන්නට ඔහු සීමාව හැටියට ලබා ගන්නේ ශික්ෂා පදයි. ඔහු තුළ පවට ලජ්ජාවක්, විපාකයට භයක් ඇතිවේ.

එමෙන්ම මේ ඇස් කන් ආදී ආයතනත් රූප, ගන්ධ ආදී බාහිර ආයතනත් මුල් කරගෙන සංසාරය සකස් වන ආකාරයත් ඒ ආයතනම අවබෝධ කර ගැනීමෙන්  සංසාරයෙන් නිදහස් වන ආකාරයත් නුවණින් විමසීම අයක් වන්නේද ධම්මානුපස්සනාවටයි. ඊළඟට විස්තර වන්නේ බොජ්ජඣංගධර්ම ගැනයි.

බොජ්ජඣංග යනු චතුරාර්ය අවබෝධය ඇති කරවන අංගයන්ය. ඒ බොජ්ජඣංග ධර්ම  හතක් ගැන භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අපට පහදා දී තිබේ. ඒවා නම් සති ධම්ම විවය විරිය ප‍්‍රීති පස්සද්ධි සමාධි උපේක්ඛා යන බොජ්ජඣංග ධර්මයන්ය. ඒවා වැඩිය යුතුය. මේවා දියුණු කරන්නට පෙර කළ යුත්තේ සතිපට්ඨානය තුළ සමාධිය දියුණු කර ගැනීමය.

සම්මා සමාධිය යනුවෙන් ධර්මයේ සඳහන් වනුයේ ආර්ය මාර්ගයේ අනික් මාර්ගාංගයන් සමග යෙදෙන සිතේ එකඟ බවයි. සතිපට්ඨානයේ මනාකොට සිහිය පිහිටන විට සමාධිය ඇති විටය

ස්වභාවික දෙයකි. අපගේ බුදු සමිඳුන් සම්මා සමාධිය වශයෙන් වදාළේ ධ්‍යාන හතරය. ධ්‍යාන හතර දියුණු කරගත යුත්තේ සතිපට්ඨානය තුළින්මය. කෙනෙකු ආනාපානාසතිය වඩනවා යැයි සිතනවා. සමහරවිට එය අශුභ භාවනාව හෝ ධාතුමනසිකාරය වැනි දෙයක් විය හැකිය. භාවනාවකදි මුලින්ම කරන්නේ සිත කය, වචනය, සංවර කර ගැනීමයි. ඉන් පසුව වචී සංස්කාර හෙවත් විතක්ක විචාර මුල්කරගෙන භාවනා අරමුණු ගැන මනසිකාරයේ යෙදෙයි. ආනාපානාසතිය ගැන ඇති විතර්ක විචාර නම් තමන් හුස්ම ගැනීමත්, හුස්ම හෙළිමත් ගැනත් සිහි කිරීමයි. අශුබ භාවනාවේ විතක්ක විචාරය නමු දෙතිස් කුණප වෙන්වෙන් වශයෙන් ගෙන මෙනෙහි කිරීමයි. ස්කන්ධ භාවනාවේ විතක්ක විචාරය නම් පංච උපාදානස්කන්ධයන් වෙන් වෙන් වශයෙන් මෙනෙහි කිරීමයි. මේ සෑම භාවනාවක්ම කරන්නේ විතක්ක විචාර මුල් කොට ගත් විරියෙන් හා සිහියෙන් යුක්තවය. මේ ආකාරයෙන් ඔුනෑම භාවනාවක් අරඹන්නේ විතක්ක විචාරයන් මුල් කොටගෙනය. දිගන් දිගටම විතක්ක විචාර මුල් කොටගෙන  භාවනා අරම්නේ සිහිය පිහිටු වීමට උත්්සාහ දරන විට පංච නීවරන යටපත් වීම නිසා ඒ භාවනා අරමුනේම සිහිය පිහිටුවන්නට පටන් ගනී, නීවරණයන් යටපත් වීමෙන් මනාකොට සිහිය උපදින විට හිතට ප‍්‍රීතියක් ඇතිවේ. සිතේ ප‍්‍රීතිය නිසා කය සැහැල්ලූ වේ. කට සැහැල්ලූ වන වි ටමහත් සැපයක් ඇති වෙයි. ඒ සැපය නිසාම සිත සමාධිගත වෙයි. ඒ සමාධිය තුළ බොහෝ වේලාවක් සිත රඳවා ගන්ට පුරුදු කිරීමෙන් ඒ සමාධිය බලවත් වනු ඇත. එයට ඔහු තුළ තිබෙන්නේ විතක්ක විචාර ප‍්‍රීති සුඛ, ඒකග්ගතා යන අංග පහෙන් යුතු පළමුවෙනි ධ්‍යානයයි. පළවෙනි ධ්‍යානය හොඳට පුරුදු කළ විට ඒ ධ්‍යානය තව දුරටත් බලවත් කර ගැනීමට ඇති බාධාව කුමක්දැයි නුවණින් විමසයි. අතරින් පතර බාහිර සිතිවිලි වලට සිත යොමුවිමත් නැවත වහා භාවනා අරමුණට සිත පැමිණීමත් ප‍්‍රථම ධ්‍යානයේ ස්වභාවයයි. බාහිර අරම්න ඔස්සේ සිත ගමනක් කිරීමට හේතුවන්නේ විතක්ක විචාරයන්ගේ පැවැත්ම නිසාය. මෙය තේරුම් ගන්නා ඔහු එය විතක්ක විචාරයන්ගේ ආදීනවයන් ලෙස සළකයි.

විතක්ක විචාර හෙවත් වචනයේ මනසිකාර කිරීම සමාහිත සිතින් වළක්වා ගනී, විතක්ක විචාරවලින් තොරව භාවනා අරමුණේ සිහිය පිහිටුවා ගන්නට සමත් වෙයි. එවිට තමා තුළ ඇති සමාධිය වඩ වඩාත් ප‍්‍රකට වෙන්නට පටන් ගනී, භාවනාවට මුල් කරගත් විතක්ක විචාරයන් සංසිඳී යයි. ඒ තුළින් ඇති වන සිතේ එකගකම නිසා සමාධිය බලවත් වෙයි.

දැන් ඔහු ප‍්‍රීතියට පත්වන්නේ සමාධිය තුළින්ය. විතක්ක විචාර සංසිඳී ගිය ප‍්‍රීතියක් සැපයක් එකඟ බවක් ඇති දෙවන ධ්‍යානය වශයෙන් හඳුන්වන්නේ එයයි. පළමුවන ධ්‍යානයේ වෙනසත් දෙවන ධ්‍යානයේ වෙනසත් හොඳින් දැන ගනී,

දෙවැනි ධ්‍යානය මැනවින් පුරුදු කරන ශ‍්‍රාවකයා තමාගේ සිත වඩාත් ඇලෙන්නේ ප‍්‍රීතියට බව තේරුම් ගනී. සමාධියෙන් හටගත් ප‍්‍රීති සුඛයෙහි සිත ඇලී පැවතීම ගැන ඔහු අකමැති වෙයි. සමාධි බලය නිසාම ප‍්‍රීතියේ නොඇලී සිටීමට ඔහු වීරිය කරයි. එවිට කෙමෙන් කෙමෙන් සිත මධ්‍යස්ථ වෙයි. තවදුරටත් සිහිය දියුණු වේ. නුවණ දියුණු වේ. කයේ ඇතිවුණු සැහුල්ලූ බව වඩාත් ප‍්‍රකට වෙයි. එනිසාම කයින් සැප විඳි. එවිට ඔහු තුළ තිබෙන්නේ උපේක්ෂා සහගතවූත් වූත් හොඳින් සිහිය පිහිටුවා වූත්, සැප සහගත පැවැත්මකි. තුන්වන ධ්‍යානය යනු එයයි.

තුන්වන ධ්‍යානයද මනා කොට ප‍්‍රගුණ කරන ශ‍්‍රාවකයා කායික සැපය කායික දුක අත්හරී. මානසික සැපයත් මානසික දුකක් අත්හරී. එවිට කෙමෙන් කෙමෙන් ඒ සිහිය ඉතා ප‍්‍රභාශ්වර වෙයි. ඉතා පැහැදිලි වෙයි. පරිසිදු වෙයි. කිසිවෙකුට සෙළවිය නොහැකිපරිදි උපේක්ෂා සහගත ලෙස සමාධියේ පිහිටයි.

මේ ආකාරයට බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ධර්මයේ හැසිරෙන ශ‍්‍රාවකයා මනාකොට සමාධිය හසුරුවා ගැනීමට සමත් වෙයි. මෙසේ සමාධිමත් සිතින් යුතු ඔහු පංච උපාදානස්ඛන්ධයේ යථා ස්වභාවය නුවණින් විමසීමට පටන් ගනී. දැන් ඔහු තුළ වැඩෙන්නේ සප්ත බොජ්ජක්ධගයන්ය. සමාධිය වඩන කාලය තුළම වෙන් වෙන් වශයෙන් විදර්ශනාව වඩා පුහුණු කොට තිබීම ඉතා ප‍්‍රයෝජනවත්ය. පංච   උපාදානස්ඛන්ධයන් ගැන ධාතු ස්වභාවයන් ගැන ආයතන ගැකන අනිත්‍ය වශයෙන් දුක් වශයෙන් අනාත්ම වශයෙන් මනසිකාර කිරිමෙන් ලත් අවබෝධය මෙහිදී මහෝපකාරී වෙයි. ආර්ය සත්‍යාව බෝධය උදෙසා මනා කොට සිහිය හසුරුවන්නට පුළුවන් වන්නේ එවිටය. එය හඳුන්වන්නේ සති සම්බොජ්ජක්ධගය නමින්ය. කායානු පස්සනාව තුළින් වේදනානුස්සනාව තුළත්, චිත්තානුපස්සනාව තුළත් ධම්මානු පස්සනාව තුළත් පංචුපාදානස්ඛන්ධය පවතින බව ඔහු අවබෝධ කර ගනී, ඒ පංචුපාදනස්ඛන්ධය අනිත්‍ය වශයෙන්, දුක් වශයෙන්. අනාත්ම වශයෙන් රෝගී වශයෙන්, පීඩා වශයෙන් අනුන්ගේ දෙයක් වශයෙක් හිස් දෙයක් වශයෙන් නුවණින් මනාකොට විමසන විට ඒ කෙරෙහි නොඇල්ම ඇති වෙයි. එවිට ඔහු තුළ ගොඩනැගෙන්නේ ධම්ම විචය සම්බොජ්ජංගයයි. ධම්මච්චය සම්බොජ්ජසම්ඛධගය වඩන ශ‍්‍රාවකයා පටිච්චසමුප්පාද ධර්මය මනාකොට නුවණින් විමසන්නට සමක් වෙයි. හේතුඵල ධර්මය විනිවිද දකියි. හේතූන් ඇතිවීමෙන් ඵල හට ගන්නා අයුරුත් ඒ හේතූන්ම නැති වීමෙන් ඵල නැතිවන අයුරුත් නුවණින් අවබෝධ වෙයි.

මෙසේ ධම්ම විනය සම්බොජ්ජක්ධගය වඩන ශ‍්‍රාවකයා තුළ වීර්ය මැනවින් පිහිටයි. අකුසලයන් ප‍්‍රහානය කිරීම පිණිස ඉතා හොඳින් වීරිය කරයි. කුසල ධර්මයන් දියුණු කර ගැරනීම පිණිස ඉතා හොඳින් වීරිය කරයි. සමථ විදර්ශනාවේ සිහිය පිහිටුවා ගැනීම පිණිස ඉතා හොඳින් වීරිය කරයි. ආර්ය සත්‍යාවබෝධවයට මුල්වන ආකාරයට ඉතා හොඳින් වීරිය කිරීම වීරිය සම්බොජ්ජඣගයයි.

මෙසේ ආර්ය සත්‍යාවබෝධය පිණිස සිහිය පිහිටන විට, ප‍්‍රඥාව වැඩෙන විට, වීරිය වැඩෙන විට ඒ ආර්ය ශ‍්‍රාවකයා තුළ මහත් ප‍්‍රීතියක් හටගනී. ඔහු ඒ පී‍්‍රතිය තුළද දකින්නේ අනිත්‍ය වූ දුක්ඛ අනාත්ම වූ දුක් වූ අනාත්ම වූ ධර්මතාවක් මිස වෙන දෙයක් නොවේ. එවිට ඒ ප‍්‍රීතිය පවා පවතින්නේ ආර්ය ෂත්‍යාවබෝධයේ අංගයක් වශයෙනි. ප‍්‍රීති සම්බොජ්ජංගය වශයෙන් හඳුන්වනුයේ එයයි. ප‍්‍රීතිමත් සිතක් ඇති විට කය සැහැල්ලූ වීම නිතැතින්ම සිදුවේ. එවිට සිතද සැහැල්ලූ වේ. ශ‍්‍රාවකයා කොතරම් බුද්ධිමත් ද යත් ඔහු ඒ සැහැල්ලූවට පවා වසඟ නොවේ. ඒ සැහැල්ලූ බවද විදර්ශනාවට හරවන්නට තරම් සමර්ථ වේ. ඒ තුළින් පංච උපාදානස්කන්ධයම දකී. එවිට ඔහු තුළ වැඩෙන්නේ පස්සද්ධි සම්බොඤ්ධගයයි. මෙසේ සමථ විදර්ශනා දෙකම බලවත්ව වැඩෙන්නේ බොජ්ජක්ධග ධර්මයන් තුලය. දැන් ඔහු තුළ තිබෙන්නේ මැනවින් සමාධිමත්වූ සිතකි. ඒ සමාධිය තුළත් අනිත්‍ය වූ පංචුපාදානස්කන්ධයක් මිස වෙන කිසිවක් නැති බවට ශ‍්‍රාවකයා දන්නා හෙයින් ඔහු පංච උපාදානස්කන්ධ දුක සමාධියක් තුළින් දකින්නට පවා සමර්ථ වෙයි. සමාධි සම්බොජ්ජගය යනු එයයි. සමාධියේ නොඇලෙන සිතේ ස්වභාවය නම් උපේක්ෂාවට පත්වීමයි. නමුත් ඔහු ඒ උපේක්ෂාවේ පවා නොඇලේ. ඒ උපේක්ෂාව තුළත් පංචුපාදාස්ඛන්ධය දකී. ත‍්‍රිලක්ෂණය දකි, මේ ආකාරයට මනා කොට සතිපට්ඨානයේ සිහිය පිහිටුවා ගත් ශ‍්‍රාවකයා තුළ සප්ත බොජ්ජගයේ සිහිය පිහිටුවා ගකත් විට අවබෝධ කල යුතු වූ දුක්ඛ ආර්ය සත්‍ය වන පංච උපාදානක්ඛන්ධය පරිපූර්ණ වශයෙන්ම අවබෝධ ගර ගනී. ප‍්‍රහාරනය කළ යුතු දුක්ඛ ආර්ය සත්‍ය වන පංච උපාදානස්ඛන්ධය කෙරෙහි ඇති අවිද්‍යාවත්, තණ්හාවත් මුළුමනින්ම ප‍්‍රහාරනය කර දමයි. සාක්ෂාත් කල  යුතු දුක්ඛ නිරෝධ ආ්රය සත්‍ය වන අවිද්‍යාව දුරු වීමෙන් ලබන විද්‍යාවෙන් තණ්හාව දුරු වීමෙන් ලබන විමුක්තියත් සාක්ෂාත් කරගනී, ප‍්‍රගුණ කළ යුතු වූ දුක්ඛ නිරෝධ ගාමිණී පටිපදා ආර්ය සත්‍ය වන ඒ ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගයේ සීල, සමාධි, ප‍්‍රඥා තුළ මැනවින් ප‍්‍රගුණ කර ගනි. එවිට ඒ ආර්ය ශ‍්‍රාවකයා විමුක්තියට පත් වූ රහතන් වහන්නේ නමකි. චතුරාර්ය සත්‍ය පරිපූර්ණ වශයෙන් අවබෝධ කරගත් නිසාය ඔහු නිකෙළෙස් වූයේ. තමා ලත් විමුක්තිය ගැන ඤාණ දර්ශනයක් ද රහතන් වහන්සේට තිබේ. ඒ විමුක්ති ඥාන දර්ශනයයි. එනම්, චතුර් ආර්ය සත්‍ය ගැන පවතින කෘත ඤාණයයි.

කෘත ඤාණය යනු අවබෝධ කලයුතු දුක අවබෝධ කළ බවටත් ප‍්‍රහානය කළ යුතු දුක්ඛ සමුදය ප‍්‍රහානය කරගත් බවටත් වැඩිය යුතු නිවන් මග ප‍්‍රගුණ කොට අවසන් කළ බවටත් තමන් තුල ඇති ඤාණයයි. තමන්ගේ යළි යළි ඉපදෙන ජීවිත ගමන අවසන් වූ බවත් නිවන් මග සම්පූර්ණ කරගත් බවත්, නැවත කිසි දිනෙක සසර දුකින් නැති බවත් අවබෝධ කර ගනී.

මෙසේ සසර දුකට පත්වී සිටිය සතර අපායේ වැටි වැටී නිමක් නැති දුක් කඳුළු සෝ සුසුම් හෙළමින් ගමන් කළ සසර ගමන අවසන් කරගත හැකි වනුයේ බුදු සසුනක් තුළදීමය. බුදු සමිඳුන් පෙන්වා වදාළ නිවන් මගේ ගමන් කොට, ඒ අමා නිවන් සුව ලද රහතන් වහන්සේලා ජීවිතය අවසන් වීමත් සමගම නිත්‍ය මංගල වූ පරම සුන්දර වූ, අනුපාදා පරිනිර්වාණ ධාතුව සාක්ෂාත් කර ගනිමින් සදාකාලික සැපය වන අමා මහ නිවනට පත් වෙති.

කිරිබත්ගොඩ ඤාණානන්ද හිමි.

Published in: on අප්‍රේල් 27, 2010 at 11:36 පෙ.ව.  ප්‍රතිචාර (5)  
Tags: , , ,

විද්‍යාවේ මහිම – කටුකුරුන්දේ ඥාණානන්ද හිමි

.. අමාදොර ඔවුනට ඇර ඇත දී ඇත
ඇසුමට කන් ඇත්තෝ , සැදැහැ මුදා හරිත්වා1
(අරිය පරියේසන සූත‍්‍රය  මජ්. නිකාය)

බුදු බව ලැබීමෙන් පසු, බුදු ඇසින් ලොව බලා වදාළ බුදු පියාණන් වහන්සේට ලොව පෙනී ගියේ උපුල් විලක්, පියුම් විලක්  ලෙසටය. නිලූපුල් විලෙක, රත් පියුම් විලෙක, හෙළ පියුම් විලෙක, ඇතැම් නිලූපුල්, ඇතැම් රත් පියුම්, ඇතැම් හෙළ පියුම්  දියෙහි හටගෙන දියෙහි වැඞී, දියෙන් මතු නොවී, දිය තුළම ගැලී සිටිත්. ඇතැමෙක් වැඞී දිය මට්ටම හා සමව සිටිත්. ඇතැමෙක් දිය මතුපිටට පැන නැගී දියෙන් නොතැවරී සිටිත්.

විලෙක, පියුම් මෙන් ලොවෙහි ලෝ වැස්සෝ ද බුද්ධි බුද්ධි ප‍්‍රබෝධයේ විවිධ මට්ටම්වල සිටිත්. ඇතැමෙක් තියුණු නුවණ ඇත්තෝය. ඇතැමෙක් සුවසේ වටහා ගනිති. ඇතැමෙක් දුක සේ වටහා ගනිති. ඇතැමෙක් සුසිරිතට නැඹුරුවෙත්. ඇතැමෙක් දුසිරිතට නැඹුරු වෙත්.

ඒ එසේ නමුදු නොපිපි හැම උපුලක්ම පියුමක්ව සුපිපි බව කරා යන ගමනෙක යෙදී සිටිත්. එමෙන්ම, ලෝ වැසි සියලූ සත්හුද අත්දැකීම් තුළින් සාංසාරික බුද්ධියේ  අවස්ථා තුනක් ඔස්සේ විමුක්තිය කරා යන ගනමක යෙදී සිටිත්.

1. ආස්වාදය 2. ආදීනව 3. නිස්සරණය

අවිඳු ගණඳුරේ අඳ වූ ලෝවැස්සෝ නිමක් නැති උපත් විපත් වට වළල්ලෙක සැපතක් සොයා දිව යෙති. එහෙත් පසිඳුරන් පිනවන මේ සසර ..මෙරි ගෝ රවුමෙහි බියකරු බව නිසරු බව වැටහෙන මොහොතක්ද ඔවුනට එනු ඇත. එවිට ඔවුහු සසර වට වළල්ලෙන් පිටට පැන ගැනීමට මගක් සොයමින් යදිති. පුදති. කන්නලව් කරති.

අසත්‍ය කෙරෙන් මා සත්‍ය කරා ගෙන යනු මැන,

අඳුරෙන් මා ආලෝකය කරා ගෙන යනු මැන.

මරණයෙන් මා අමෘතය කරා ගෙන යනු මැන.

ඉහත දැක්වූ බුදු වදන මොවුනට නියම සැනසුම් මග හෙළි කරති.

වී නණ්ඩුව ලොකුවට පෙනෙන දෙයක් නොවේ. වී ඇටය අග යන්තමින් රැුඳී තිබෙන එය පහසුවෙන්ම ගැලවී වැටෙයි. එහෙත් එය හරිහැටි කෙළින් කර තැබුවහොත් ඒ මත තබන අත්ලක් පත්ලක් සිදුරු කර ලෙයක් මතු කිරීමට පවා එය සමත් වේ.

බුදු පියාණන් වහන්සේ වදාළ උපමාවකි මේ. වි නණ්ඩුව, දුබල හැටියට පෙනෙන අපේ මේ සිතයි. එය කෙළින් කර ගැනීම, සිත නිසි මගට යොමු කිරීමයි. සිත තනා ගැනීමයි. අත්ල පත්ල සිදුරු කිරීම, අවිඳු අඳුරු කඳ බිඳීමයි. ලෙය මතු කිරීම නුවණත්, නිවනත් පාදා දීමයි.

වී නණ්ඩුව තරමටවත් නොපෙනෙන මේ සිතෙහි සැඟවී ඇති බලමහිමය බොහෝ දෙනා නොදනිති. සිත තනා ගැනීමේ මගද නොදනිති. ඒ නිසාම අවදු ගණ අඳුරේ ගිලී දුක්බර දිවි පෙවෙත් ගෙවති. නුවණත් නිවනත් පිරිහෙලා ගනිති.

තිලෝගුරු බුදුපියාණන් වහන්සේ මහා කරුණාවෙන් අපට හෙළිකොට වදාළ සිත තනා ගැනීමේ මගෙහි කෙමෙන් සැනසුම කරා යන පියවර අටකි.

හරි දැකුම් හරි පැතුම් හරි කියුම් හරි කැරුම් හරි දිවි පැවතුම් හරි වෙර දැරුම් හරි සිහි කෙරුම් හරි එකඟ කෙරුම්

මේ එක් එක් පියවර තුළින් දුබල සිත ප‍්‍රබලව කෙළින් වේ. හරි දැකුම් තුළින් මතුවන හරි පැතුම්, හරි කියුම්, කැරුම් ඇති හරි දිවි පැවතුම් කරා අපව ගෙන යයි. හරි දිවි පැවතුම් උදෙසා කැරෙන හරි වෙර දැරිම්, හරි සිහි කෙරුම්, මතු කැරදී හරි එකඟ කෙරුම් ඇති සිතක් තනා දෙයි. නුවණත්, නිිවනත්, පාදා දෙනුයේ මේ එකඟ සිතමය.

අරි අටනි මග තුළින් සිතෙහි ඇතිවන දියුණුව, ශීල සමාධි, ප‍්‍රඥා යන පද තුනෙන් හකුළා දැක්විය හැකිය. මිසදිටුව යන ගමනේ වල්මත්ව හසරක් නොදක්නා සිත, සික පද නමැති වරපටින් බැඳ හීලද කරවනුයේ ශීලයයි. සැලෙන තැවෙන ගති සන්සිඳුවා තැන්පත් කරවනුයේ සමාධියයි. ලොව ඇති තතු වටහා දී දැනුම්වත්් කරවනුයේ ප‍්‍රඥාවයි.

පුහුදුන් සිතක් සසර මඩ වගුරෙන් ගොඩනගාගෙන ලොව්තුරා නිවන දක්වාලන මහා වැඩපිළිවෙළේ රැුක්ම ශීලයෙන් සැළසේ. නැග්ම සමාධියෙන් සිදුවේ. දැක්ම ප‍්‍රඥාවෙන් ඉටුවේ.

තෙ රුවන තැන්පත් කළ හද මැදුරෙහි තැනෙන ධර්ම චෛත්‍යයේ පදනම ශීලයයි. බඳ සමාධියයි. කොත ප‍්‍රඥාවයි.

සතුරෙකුටවත් කළ නොහැකි තරම් විපතක්, නොමගට යොමු වූ තමාගේම සිත තමාට සිදුකරන බව බුදු පියාණෝ පෙන්වා දුන්හ. හරි දැක්මෙන් තොර සිත පවට බරය. පිනට හොරය. දුක, දොම්නස, අසහනය, පීඩනය එතැනය. මිහිපිටම අපායය.

මවකට. පියෙකුට වත් කළ නොහැකි තරම් සෙතක් සුමගට යොමු වූ තමාගේම සිත තමා ම සිදු කරන බවද එසේම පෙන්වා දුන්හ. හරි දැක්මට අනුව සීරුවෙන් කෙළින් වන එම සිත පිනෙන් බරය. පවෙන් තොරව, සැප සොම්නස, සහනය, දැහැනය, එතැනය. මිහිපිටමැ සුරපුරය බඹ ලොවය නිවනය.

මව්පියන් වැන්නේ

නෑසියන් නොම කරනේ

සෙත මෙමට සදනේ

හොඳට යොමුකළ මගේ සිතනේ (චිත්ත වග්ග ධම්ම පදය)

කුස ගින්නත්් දිළිඳු බවත් ජය ගනිමින් මිනිස් සංහතිය රැුක ගැනීමේ අරමුණ ඇතිව ඇරඹුණු වගා ව්‍යාපාර, වගා සංග‍්‍රාම, බවට පත්වී ඇත. මුඩු බිම් අස්වද්දමින් හැම බිම් අඟලක්ම වගා කරමින් වගා සංග‍්‍රාමය ඉදිරියට යන්නේ නවෝදයක සුබ සිහින මවා ගනිමිනි. එහෙත් ඒ සිහිනය සැබෑ කර ගැනීමට නම් ..මිනිස්කමද.. නොනසා රැුක ගත යුතු වේ. මිනිසත්කම රැුකෙන්නේ ගුණ වගාව තුළිනි.

ගුණ වගාව නොතකා හැරි කළ නොමිනිස්කම් ඉස්මතු වේ. වගාවේත්, ගොවිපළේත්, .. අහිංසක.. බව දුරු වේ. තිරිසන් ලොව ආදර්ශයට ගෙන එකිනෙකා ගොදුරු කර ගැනීමට පෙළඹේ. එහි ප‍්‍ර‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් නවෝදයක් වෙනුවට දැකිය හැකි වනුයේ මිලේච්ජ යුගයක පුනරුදයකි.

කිසිත් ..තෙතමනයක්.. නැති මුඩු සිත් පවා අස්වද්දාගත හැකි බුදු පියාණෝ හෙළිකර දුන්හ. ..ගුණ වගාව.. උන්වහන්සේගේ ..ජීවිකාව විය.

දිනක් කසී භාරද්වාජ බමුණා සී සාන තැනට පිඩු සිඟා වැඩිය උන්වහන්සේට ඒ බමුණා අභියෝගයක් ඉදිරිපත් කළේය.

මහණ, මම සී සාමි, වපුරමි. සී සා වපුරා වළඳව.

බුදුපියාණන් වහන්සේ ඊට දුන් පිළිතුර මෙසේය.

..බමුණ, මමත් සී සාමි, වපුරමි, සී සා වපුරා වළඳමි.

ඒ අසා විමතියට පත් බමුණා , මෙසේ කීය.

.. අපි භවත් ගෞතමයන්ගේ නගුලක්, හී වැලක්, කෙවිටක්, ගෙරි සරක් නොදකිමු. එසේ වුවුද භවත් ගෞතම මෙසේ කියයි. මම ද බමුණා සී සාමි. වපුරමි. සී සා වපුරා වළඳමි. එවිට බුදු පියාණන් වහන්සේ තමන් වහන්සේ ගේ ගොවිතැනත්, ගොවි උපකරණත් මෙසේ හෙළිකොට වදාළහ.

.. සද්ධාව බිත්තර වී යයි. තපස වැසි දියයි. ප‍්‍රඤ්ඤාව මගේ විය ගහයි. නගුලයි.

වීරුය නගු ලීයයි. මනස සොතයි.

සතිය මගේ හී වැලයි, කෙවිටයි. නිවන මගේ අස්වැන්නයි.

කසීභාරද්වාජ සූත‍්‍රය (සුත්ත නිපාතය*

රෝහලක පරමාර්ථය සුවය ලබා දීමයි. වෙද හෙදි උපස්ථායකාදීන් ඒ ඒ රැුකියාවනට පුහුණු කරවනුයේද සමාජයේ සෞඛ්‍ය සුවසෙත පරමාර්ථය කර ගෙනය. ඔවුන්ගේ යුතුකම විය යුත්තේ රෝගීන් කරවීමය. රෝගය පිළිබඳව ඇති ප‍්‍රකට ආදර්ශ පාඨයද මෙසේය.

..රෝග නිවාරණය ප‍්‍රතිකාරයට වඩා හොඳය.

ඒ කෙසේ වෙතත් මේ වගකීම හරි හැටියටම ඉටු කිරීමේදී යම්කිසි පරස්පර විරෝධී තත්වයක් පැන නොනගීද? එහි පරමාර්ථයට අනුකූලව ක‍්‍රියා කරතොත් ඔවුන්ට තම රැුකියා අහිමිවීමේ තර්ජනයක් එල්ල නොවේද? පමණට වඩා ඉක්මනින්.. රෝගීන් කොහෙත්ම නොපැමිණොත්, රෝහලේ සේවක පිරිසට උග‍්‍ර රැකියා ප‍්‍රශ්නයකට මුහුණ පෑමට සිදු නොවන්නේද? ඉහත කී ආදර්ශ පාඨය පහත දැක්වෙන පරිදි වෙනස් කිරීම නුසුදුසුද?

..රෝග නිවාරණය ප‍්‍රතිකාරයටද වඩා නරකය.

මේ කියමනෙහි යම් විපරිත බවක් පෙනෙන නමුත් බුදුරජාණන් වහන්සේ එක් සිහි කටයුතු උදෑසනක ප‍්‍රත්‍යක්ෂයෙන් .. අවදි වූ ආර්ය සත්‍යයද මෙවැන්නකට තුඩු දෙන්නකි.

මුලූ ලොවම රෝහලකි.

මේ අමිහිරි වූ සත්‍ය ලෝකයාට රුචි නොවන නිසා අසමසම වෙදැදුරුතුමාණෝ මුලදී එය දේශනා කිරීමට පසුබට වූහ. ..මෙගොඩ වෙදුන් .. එය ඇදහීමට සූදානම් නැති බව එතුමෝ තේරුම් ගත්හ. රෝගය මුළුමනින්ම සුව කිරීමේ වැඩපිළිවෙළ ඇරඹුවොත්, මුළු රෝහල් සේවක මඩුල්ලම වැඩ වර්ජන තර්ජන ඉදිරිපත් කරන බවද මැනවින් දින සිටියහ. රෝහල් සංවිධානය අවුල් කිරීමේ චෝදනාව තමන් වෙත එල්ල වන බවද දත්හ.

ඇත්තෙන්ම සිදුවූයේද වැන්නකි. ලෝකානුකම්පාව නිසා අන්තිමේදී ධර්මය දේශනා කිරීමට තීරණය කර, ලෝ රෝහලේ තම ලොවුතුරු සෞඛය වැඩපිළිවෙළ දියත් කළ විට බුදුන් වහන්සේට දැඩි විරෝධතා ඉදිරිපත් විය. තම සමාජ තත්වය රැුක ගැනීමට උනන්දු වූ ඇතැමුන්ගේ සාමාජික, ආර්ථික දෘෂ්ටි කෝණවලට අනුව නම් බුදුරජාණන් වහන්සේ කර ඇත්තේ නිරවුල් ලොව අවුල් කිරීමකි.

සිහසුන් හිස්වුණි. යුදසෙන් විසුරුවා හැරුණි, අනියම් ධන ඉපැයුම් මං ඇසුරුණි. මස්කඩ, තැබෑරුම්, ගණිකා නිවාසාදියට ද සදහම් පිළිවෙත් මගින් පහර වැදුණි. කසාවතෙහි වශී බලයෙන් මවුපියන්ට තම සුරතල් දරුවා අහමි විය. සැමියා බිරිඳගෙන් වෙන් විය. බිරිඳ සැමියාගෙන් වෙන් විය.

කරුණු මෙසේ හෙයින් දැඩි උද්ඝෝෂණ බුදුරජාණන් වහන්නෙස් වෙත එල්ල වීම පුදුමයක් නොවේ.

ශ‍්‍රමණ ගෞතමයෝ මවුපියනට ¥ පුතුන් අහිමි කරවන්නෙකි. ශ‍්‍රමණ ගෞතමයෝ වැන්දඹු බව ඇති කරවන්නෙකි. ශ‍්‍රමණ ගෞතමයෝ පෙළපත් නසන්නෙකි.

බුදුරජාණන් වහන්සේ ඒ උද්ඝෝණයට පූතිචාර දැක්වූයේ මේ සාධාරණ පිළිතුරෙනි.

..මහාවීර වූ තථාගතවරුද ජනයා සද්ධර්මයෙන්ම යොමු කරවා ගනිත්. ධර්මයෙන් යොමු කරවන කල නුවණැත්තන්ට කවර නම් ඊර්ෂ්‍යාවක් ද?

අසමසම වෙදැදුරුතුමා සැළකිළිමත් වූයේ සත්වයාගේ සාංසාරික බුද්ධි මට්ටම පිළිබඳවය.

මාරයාගේ රාජධානියෙන්, සසර යළි උපත්, විපත්, වට වළල්ලෙන් එක් සත්වයෙකු හෝ මුදා ගත හැකි වේ නම් එතු මෝ ඔහු සොයා ගොස් ප‍්‍රතිකාර කළහ. නියම වගකීමකින් යුතු අවංක වෛද්‍යවරයෙකු මෙන් බුදු වෙදැදුරුතුමා ද තම යුතුකම වශයෙන් සැළකුවේ රෝගීන්ට වහාම ප‍්‍රතිකාර කිරීමත්, ඔවුන්ට පූර්ණ සුවය ලබා දීමත, හැකි ඉක්මනිින් යළින් නොඑන්නට ඔවුන් ..ටිකට්.. කප්පවා  රෝහලෙන් නිවන් නිවහනට පිට කිරීමත් ය.

පහත් දහමත් නොසොයවූ

පමාවෙන් කල් නොයවවු

මිසදිටුව නොගනිවු

ලෝ වඩන්නෙකු බවට නොවැටෙවු (ලෝකවග්ග ධම්ම පද)

කටුකුරුන්දේ ඥාණානන්ද හිමි

Published in: on අප්‍රේල් 19, 2010 at 3:54 ප.ව.  ප්‍රතිචාර (4)  

විද්‍යාවේ මගට පිවිසෙමු – වතුරුගම නන්දසිරි හිමි.

සබ්බේ ධම්මා අනත්තානි  යදා පඤ්ඤාය පස්සති
අථ නිබ්බින්දති   එස මග්ගෝ විසුද්ධියා

මෙම ලිපියෙන් මා බලාපොරොත්තු වන්නේ යථාර්ථය අවබෝධ නොවීම නිසා විඳින්නා වූ දුක කුමක්ද කියා පැහැදිලිකර දීමටයි. සම්මා ධම්මා අනත්තානි. සියලූම ලෝක ධර්මයන් අනාත්ම බව යම් අවස්ථාවක දැන ගන්න පුළුවන් වුණොත් ඒ දර්ශනයෙන් දුක නැති කර ගැනීම සඳහා නිවන් මාර්ගයට පත්විය හැකි සබ්බේ ධම්මා යන ප‍්‍රකාහනය තුළ සියලූම ලෞකික ධර්ම ඇතුළත් වෙලා තියෙනවා. සබ්බේ සංඛාරා අනිච්ච්ා, සබ්බේ සංඛාරා දුක්ඛා, සබ්බේ ධම්මා අනත්තා කියලා ත‍්‍රිලක්ෂණය පිළිබඳව සඳහන් වෙනව. සියලූම සංස්කාර ධර්මයන් ඇතිවන නැතිවන ස්වභාවයෙන් හෙවත් විපරිනාම ස්වභාවයෙන් යුක්තයි. අන්න ඒ විපරිනාම ස්වභාවය තමයි අනාත්ම කියල හඳුන්නු ලබන්නෙ. මෙම දර්ශනවය ප‍්‍රඥාවෙන්ම දැක ගත යුතු බවත් ඒ ගාථාවේ සඳහන් වෙනවා. (යදා පඤ්ඤාය පස්සති) බුදුරජාණන් වහන්සේ මෙම ප‍්‍රඥාව ලබා ගැනීම සඳහා පියවර තුනක් ඉදිරිපත් කරල තියෙනවා, සීල, සමාධී, ප‍්‍රඥා යනුවෙන්. පළමුව සීලයක් පිහිටල දෙවනුව චිත්ත ඒකාග‍්‍රතාවය තුළින් සම්මා සමාධිය ඇතිකරගෙනයි ප‍්‍රඥව ලබා ගන්න පුළුවන්කම තියෙන්නෙ. ඒ ප‍්‍රඥාව තුළින් තමා යථාර්ථය හෙවත් සියලූ ලෝක ධර්මයන්ගේ අනාත්ම ස්වභාවය දකින්න පුළුවන්කම තියෙන්නෙ. ඒ ප‍්‍රඥව තුළින් තමයි යථාර්ථය හෙවත් සියලූ ලෝක ධර්මයන්ගේ අනාත්ම ස්වභාවය දකින්න පුළුවන්කම තියෙන්නෙ. ධර්මය දැකපු කෙනෙක් ළඟට ගිහිල්ල ධර්මය ශ‍්‍රවණය කරල යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් ලෝක ස්වභාවය දැනගෙන එය වැඩිය යුතු බව සඳහන් වෙනව. සත් පුරුෂ සංසේවනය සද්ධර්ම ශ‍්‍රවණය යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් ලෝක ස්වභාවය දැනගෙන එය වැඩිය යුතුබව සඳහන් වෙනව. සත් පුරුෂ සංසේවනය සද්ධර්ම ශ‍්‍රවණය යෝනිසෝ මනසිකාරය ධම්මානුධම්ම සම්පත්තිය යන මේ කාරණා සතර භාවිතා   බහුල කතා කිරීමෙන් හෙවත් නැවත නැවත වැඞීමෙන් තමයි යථාර්ථය හෙවත් සම්මා දිටිඨිය ඇති කර ගන්න පුළුන්කම තියෙන්නෙ. කුමක්ද මේ යථාර්ථය කියල කියන්නෙ. ඒ ලෝක ධර්මයන්ගේ ස්වභාවයයි. ලෝක ධර්මයන්ගේ ස්වභාවය කියල කථාකරන කොට සුද්ධ ධම්මා පවත්තන්තී ඒ සේවං සම්මාදස්සනං යන දේශනා පාඨය සිහිපත් වෙනව. මේ සුද්ධ ධර්මයන්ගේ පැවැත්ම තමයි අනාත්ම කියල සඳහන් කරන්නෙ. පවතිනවා කියන වචනයේ තේරුම ඇති වෙනවා නැතිවෙනවා. හෙවත් සපරිනාම ධර්මයන්ගෙන් යුක්තයි. වෙනස් වන සුළුයි. මේ වෙනස් වන සුළු බව වේගවත්ව සිද්ධවන නිසා නාම රූප කියන ස්වභාවයක් දකින්නට ලැබෙනව. මෙම නාම රූප ධර්මයන්ගේ මූල ශක්තිය පඨවි, ආපෝ, තේජෝ, වායෝ, ආකාස, විඤ්ඤාණ යන ධාතු හයයි. පඨවි ආපෝ තෝජෝ වායෝ යන සතර රූපධර්මයන්ගේ මූල ශක්තියයි. විඤ්ඤාණය නාම ධර්මයන්ගේ මූල ශක්තියයි. මෙම නාම රූප පැතිරී පවතින හිස් ඉඩ ආකාස ධාතුවයි. මෙම බල ශක්තීන් හය තමයි සුද්ධ ධර්ම, මූල ධර්ම, හෙවත් ධාතු වශයෙන් පෙන්වල තියෙන්නෙ. මෙතන තියෙන්නෙ ශක්තියක්. ශක්තියක් ඇතිවීමට නම් වේගයක් තිබිය යුතුයි. වේගයෙන් තමයි ශක්තියක් ඇති වෙන්නෙ. මොකක්ද මේ වේගය කියල කියන්නෙ. වේගය කියන්නෙ චලනය. චලනය කියල කියන්නෙ ඇතිවීම. නැතිිවීම හෙවත් වෙනස් වන සුලූ බවයි.

මේ වේගය නිසා තමයි ධාතූන්ට ශක්තියක් ඇති වෙලා තියෙන්නෙ. නාම රූප ඇති කරීම සඳහා තද ගතිය, දියාරු ගතිය, උණුහුම් ගතිය, හමායන ගතිය, හෙවත් පඨවි, ආපෝ, තේජෝ, වායෝ යන ධාතු සතර එකට එකතු වී වේගවත්ව පවතින අවස්ථාවේදී අප රූප කියන නම පාවිච්චි කරනවා. මෙම ධාතු සතර කිසිම විටෙකවත් වෙන්ව පවතින්නේ නෑ, වෙන් කරන්න පුලූවන් කමකුත් නෑ. එක සමව එකතු වී පවතින්නෙත් නෑ. කුමක් හෝ එකක් වැඩිපුර තියෙනව. තද ගතිය වැඩිපුර ඇතිව වේගවත්ව පවතින විට අපි ද්‍රව්‍ය කියනව. දියාරු ගතිය වැඩිපුර ඇතිව වේගවත්ව පවතින විට ද්‍රව කියල කියනව. උණුසුම් ගතිය වැඩිපුර ඇතිව වේගවත්ව පවතින අවස්ථාවේදී වාතය හෙවත් සුළඟ කියල කියනව. මේ ද්‍රව්‍ය, ද්‍රව , ගිනි, සුළං, යන මේවාට රූප කියල කියනව. මේවා නිතරම ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් විපරිනාම ස්වභාවයෙන් යුක්තව පවතිනවා. නාමය සදාතනිකව හැමදා ලෝකයෙහි පවත්නා වූ ධර්මයක්. තව සුද්ධ ධර්මයක් හෙවත් ධාතුවක් පවතිනවා විඤ්ඤාණය කියලා. එයද වේගයෙන් ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් විපරිනාම ස්වභාවයෙන්

පවතින ධර්මතාවක්. නාම රූප සංකලනයෙන් සිතක් ඇති කරන්නේ මෙම විඤ්ඤාණ ධර්මයයි. මෙම විඤ්ඤාණ ධර්මයද සදාතනිකව පවත්නා වූ ධර්මතාවයක්. පඨවි, ආපෝ, තේජෝ, වායෝ යන ස්වභාව ධර්ම සතරෙන් රූප ඇතිවන අතර විඤ්ඤාණ ධර්මතාවයෙන් නාම ධර්ම ඇතිවී නාම රූප සංකලනය වී සිතක් සකස් වෙනව. මෙම නාම රූප පැතිර පවත්නා හිස් ඉඩමයි. ආකාශය කියල කියන්නෙ. මේ ආකාශ ධාතුවත් ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් පවත්නා වූ විපරිනාම ධර්මයක්. වෙනස් වන සුලූ ධර්මතාවක් කොහොමද මේ ආකාශය වෙනස් වෙන්නෙ. ඇතිවූ නාම රූප නැතිවෙනකොට ආකාශය ඇති වෙනව. මේ ආකාශයත් ඉතා වේගයෙන් වෙනස් වෙනවා. ඒ කියන්නේ නැවත නාම රූප ඇතිවෙන කොට ආකාශය හෙවත් හිස් බව නැති වෙනවා. නාම රූප ඇතිවෙන විට හිස් බව නැති වෙනව. අනිත්‍ය නිසා දුකයි කියන තැන පවතින්නෙ හිස් බවකි. හිස් බවක් පවතින ස්වභාවයෙන් යුක්තයි. ඒ නිසා එයද වේගයෙන් වෙනස් වෙනව. මේ නාම රූපයන්ගේ ඇතිවීම නැතිවීම විපරිනාමය හෙවත් අනාත්මය කියන්නෙ මෙයයි. ලෝකය අනිත්‍යයයි. දුකයි. අනාත්මයි. එතකොට මෙතන තියෙන්නෙ ඇතිවෙනව. නැතිවෙනව. මෙන්න මේ විපරිනාම ධර්මතාවයි අනාත්මය කියල පෙන්නුම් කරන්නෙ.

මේ වෙනස් වීම පෘථග්ජන පුද්ගලයින්ට හෙවත් ගැඹුරු ප‍්‍රඥාවක් නැති අයට ලෝකය බලය කොට නිත්‍ය ස්වභාවයක් පේනවා. උදාහරණයක් වශයෙන් දක්වතොත් ටැංකියක ජලය පුරවල තියෙනවා. එම ටැංකිය දෙපැත්තෙන් බට දෙකක් සවිකරල තියෙනවා. නිතරම එක බටයකින් ජලය අස්කරනවා. අනික් බටයෙන් ජලය රැුස් කරනව. මෙය ඉතා වෙීගයෙන් සිදුවෙනව. ඒ නිසා නිත්‍ය වූ ස්්ථිර වූ  නිත්‍ය වූ ජල කඳක් මෙතන නෑ. මේ බට දෙක ගැන නොදන්නා කෙනෙක් කියන්න පුළුවන් මෙතන ස්ථිර වූ නිත්‍ය වූ ජල කඳක් තියෙනව කියල. නමුත් මේ බට දෙක ගැන දන්නා කෙනා එය පිළිගන්නේ නෑ.

ඔහු දකින්නෙ වෙනස්වන සුළු ජලයක් පමණයි. සියලූම ලෞකික ධර්මයන් පිළිබඳවම කියන්න තියෙන්නෙ මේ ටිකයි. ඇතිවීම නැතිවිම හෙවත් වෙනස්වන සුළු බව ප‍්‍රඥාවෙන් දුටු අයට ලෝක ධර්ම ආත්ම වශයෙන් ගන්න බැහැ. ඒ අය දකින්නෙ හැම ලෝක ධර්මයකම අනාත්ම ලක්ෂණයයි. එතකොට මේ පැවැත්ම කියල කියන්නෙ කුමක්ද? වේගයෙන් ඇතිවෙනව නැතිවෙනව. ඇතිවෙනව නැතිවෙනව කියන ස්වභාවයයි සුද්ධ ධර්මයන්ට නාම රූප ඇති කිරීමට ශක්තියක් ඇති වෙලා තියෙන්නෙ. මේ වේගය හෙවත් වෙනස් වන සුළු බව නිසයි. මේ සුද්ධ ධර්මයන්ගේ වේගවත් පැවැත්ම තමයි ලෝකය කියල කියන්නෙ. එතකොට ලෝක ස්වභාව පිළිබඳව කථා කරන විට අපට අවසානයේ නතර වෙන්න සිද්ධ වෙන්නෙ වේගය ළඟයි. වේගය යනු චලනයයි. චලනය යනු ඇති වෙමින් නැතිවෙමින් පැවැත්මයි. සුද්ධ ධම්මා පවත්තන්ති කියන්නෙ මෙන්න මේකයි. මෙම විපරිනාම ධර්මතාවය වෙනස්වන සුළු බව හෙවත් පැවැත්ම සදාතනිකයි. මෙන්න මේක තමයි නිත්‍යතාවය. එතකොට නිත්‍යතාවය යනු කුමක්ද? වෙනස්වන සුළු බව හෙවත් අනිත්‍යතාවයයි. මේ සත්‍ය නොදැනීම තමයි අවිද්‍යාව කියල කියන්නෙ. අවිද්‍යාව කියල කියන්නේ ලෝක ධර්මයන් නිත්‍යයි, සුඛයි ආත්මයි යන දිට්ඨියයි. ලෝක ධර්මයන්ගේ ස්වභාවය හෙවත් යථාර්ථය නම් අනිත්‍යයි, දුකයි, අනාත්මයි. යම් අවස්ථාවක මේ ලෝක ධර්ම පිළිබඳව නිත්‍යයි කියන වැරදි දිට්ඨිය ඇතිවුණා නම් ආත්ම දිට්ඨිය හෙවත් අවිද්‍යාව එයයි. සක්කාය දිට්ඨිය නමින් ද එය හඳුන්වනු ලබනවා. කාය යනු විඤ්ඤාණ නාම රූප හෙවත් ලෝකයයි. සත් යන නිත්‍යයි යන පිළිගැනීම හෙවත් දිට්ඨියයි.

මේ වැරදි දිට්ඨිය නිසා අරමුණු ගැනීමක් සිදුවෙනව. කොහොමද එය සිදු වන්නෙ. රූප ධර්ම තියෙනව ආධ්‍යාත්මික රූප සහ බාහිර රූප කියල කොටස් දෙකක්. ආධ්‍යාත්මික රූප තමා තුළ පවත්නා ඇස, කන, දිව, නාසය, කය මන යන රූප හයයි. මේවාට ආයතන කියලත් කියනව. මෙම ආධ්‍යාත්මික ආයතන කියන්නේ මම හෙවත් ආත්ම දිට්ඨිය තුළයි. ආත්ම දිට්ඨිය කියන්නෙ ලෝකය නිත්‍යයි කියා පිළිගැනීමයි. ඒ කියන්නෙ අවිද්‍යාවයි. එසේ නම් මෙම ආයතන පවතින්නෙ ආත්ම දිට්ඨිය තුළ හෙවත් අවිද්‍යාව තුළයි. මේ මමත්වය තුළ ඇති ආයතනවල බාහිර රූප ඇද ගැනීමේ ශක්තියක් හෙවත් ඔපවත් බවක් පවතිනවා. එයට ප‍්‍රසාද රූප කියල කියනව. මේ ශක්තියෙන් බාහිරව පවත්නා රූපයන්ගේ ඡුායාව ඇදගන්නවා. දැන් මෙතන පවතින්නෙ පඨවි, ආපෝ, තේජෝ, යන ස්වභාව ධර්මයන්ගේ වේගවත් පැවැත්මෙන් හටගත් රූප ධර්ම සමූහයක් පමණයි. සත්වයෙක් පුද්ගලයෙක් යමෙක් නැත. රූප සමූහයක් දෙපැත්තෙ තියෙනව. ආධ්‍යාත්මික රූපවල පවතින ඔපවත් ගතියෙන් බාහිර රූප ධර්මයන්ගේ ජායාව ඇදගන්නවා. එතන දෙකක් එකතු වෙනව. බුදු පියාණන්වහන්සේ ද්වය සූත‍්‍රයේදී සටන් කරනව. මහණෙනි දෙකක් එකතු වූ තැන විඤ්ඤාණය හටගන්නව කියල. විඤ්ඤාණය කියන්නෙ සිතක් ඇති කිරීමේ ශක්තියටයි. මේ ශක්තිය ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ ආධ්‍යාත්මික ආයතනයන්ට අරමුණක් සම්බන්ධ වූ අවස්ථාවේ හෙවත් දෙකක් එකතු වූ අවස්ථාවේදීයි. මේ විඤ්ඤාණය හටගන්නෙ නාම ධර්ම පහකුත් සමගයි. ඵස්ස, වේදනා, සඤ්ඤා, චේතනා, මනසිකාර, යනු ඒ නාම ධර්ම පහයි.

මේවාට  සම්බන්ධ චිත්ත සාධාරණ චෛතසික කියලත් කියනව. එසේ කියන්නෙ සෑම සිතක්ම සකස් කිරීමට මේ නාම ධර්ම පහ අත්‍යවශ්‍ය නිසයි. මේ නාම ධර්මයන්ගෙන් එකක් හරි අඩුවුණොත් සිතක් සකස් වෙන්නේ නැහැ. මේ නාම ධර්ම වලට අයත් වෙන වෙනම කාර්ය භාරයක් තියෙනවා. ඵස්සයේ කාර්ය වන්නේ රූපය පිටත රූපය සහ විඤ්ඤණය යන තුනම ස්පර්ශ කර ගැනීමයි. ..චක්ඛුංච පටිට්ච රූපේච උප්පච්ඡුති චක්ඛු විඤ්ඤාණං තිණ්ණං සංගති ඵස්සෝ.. ඵස්ස ක‍්‍රියාත්මක වන අවස්ථාවේදී ඇතුළ පිට රූප සහ විඤ්ඤාණය යන තුනම එකතු වෙයි. එතකොට ඵස්සය තුළ රූප විඤ්ඤාණ දෙකම තියෙනවා. ඵස්සය නාමයක් නිසා විඤ්ඤාණ නාම රූප තුනම ඵස්සය තුළ තියෙනවා. ඒ නිසා බලවත්ම නාම රූපය ඵස්සයයි. රූප රූප, සද්ද රූප, ගන්ධ රූප, රස රූප, පොට්ඨබ්බ රූප, ධම්ම රූපාදී කවර රූපයක් හෝ ග‍්‍රහණය කර ගැනීම ඵස්සේ කාර්ය භාරයයි. මනසිකාරයේ කාර්යභාරය වන්නේ ඵස්සයෙන් ග‍්‍රහණය කරගත් රූපය අනික් නාම ධර්ම වලට යොමු කිරීමයි. ඵස්සයෙන් ග‍්‍රහනය කරගත් රූපය වේදනාවට යොමුකර දුන් පසු වේදනාවෙහි කාර්යය වන්නේ එය පිළිගැනීමයි. මෙහි පවතින පිළිගැනීම තුළ ඇත්තේ කැමති බව හෝ අකමැති බව පමණයි. ඊළඟට සඤ්ඤාවට යොමුකළ පසු සඤ්ඤාවෙහි කාර්යය වන්නේ එම රූපය හඳුනා ගැනීමයි. ඉන්පසු මනසිකාරයෙන් එම රූපය චේතනාවට යොමුකළ පසු ක‍්‍රියාත්මක බවට පත්වෙයි. ..චේතනාහං භික්ඛවේ කම්මං වදාමි.. කියා වදාළේ එම නිසයි. මේ චේතනාව තණ්හාවෙන් යුක්ත නම් භවගාමී කම්මයක් සකස් වෙනව. චේතනාව තණ්හාවෙන් හා ආත්ම දිට්ඨියෙන් තොර නම් එතැන ඇත්තේ ක‍්‍රියාවක් පමණයි. මෙම නාම ධර්ම ක‍්‍රියාත්මක වී අවසන් වන විට තමයි සිතක් සකස් වන්නේ. දැන් එතකොට සිතක් කියන්නේ කුමක්ද? ඇස සම්බන්ධව රූපයක් ස්පර්ශ කරගත් අවස්ථාවේදී ඇතිවුණා වූ විඤ්ඤාණය චක්ඛු විඤ්ඤාණයයි. ඒ චක්ඛු විඤ්ඤාණයත් සමගම ඇති වූ නාම ධර්මයන් අතර පවතින චේතනාව ක‍්‍රියාත්මක වන විට බලනවා කියන ක‍්‍රියාව සිදුවෙයි. කන සම්බන්ධව නම් අහනව, නාසය සම්බන්ධව නම්, ආඝාණය කරනව. දිව සම්බන්ධව නම්, ස්පර්ශ කරනව. මනස් සම්බන්ධව නම් සිතනව. මෙන්න මේ ආයතන හයෙන් සිදුකරන්නා වූ ක‍්‍රියා තමයි අපි සිත්  කියල ක‍්‍රියාත්මක කරන්නෙ. ආයතන කියන්නෙ යමක් නිෂ්පාදනය කරන තැනක්. එතකොට චක්ඛු සෝතාදී ආයතන වලින් නිෂ්පාදනය කරන්නෙ සිත්. සිත් කියන්නෙ ක‍්‍රියා. සිත් වලට ක‍්‍රියා කියල කියන්නෙ සිතකින් තොරව කිසිවක් කරන්න බැරි නිසා. සියළුම සිත් ඇතිවෙන්නේ මේ ආයතන හය තුළින්. මෙයට අමතර වෙනත් තැනකින් සිත් ඇතිවෙන්නේ නෑ, සබ්බ සූත‍්‍රයෙහි සබ්බ කියන වචනයෙන් සඳහන් වන්නෙ මේ ආයතන හයක්. ඒවාට ගෝචර වන රූපාදී අරමුණක් පිළිබඳවයි.

එතකොට ඒ විඤ්ඤාණය වන්නා වූ සිත්වල මොනවාද තියෙන්නෙ කියල අපි ආයෙ සැරයක් පරීක්ෂා කරල බලමු. අපි මුලින් පෙන්වා දුන්න පඨවි, ආපෝ, තේජෝ වායෝ යන සුද්ධ ධර්මයන් එකට එකතුව වේගවත්ව වෙනස් වෙමින් පවතින විට  රූප ඇති වන බව. මේ පැවැත්ම ස්වභාව ධර්මයක් නිසා මෙය කිසිවෙකුට නවත්වන්න බැහැ. එසේව විඤ්ඤාණ ධාතුව නාම ධර්ම සමග ඇතිවී රූප ධර්ම සමග එකතුව සිත් උප්පද්දනවා.

එයද ස්වභාවික සිද්ධියක් නිසා කාටවත් නවත්වන්න බැහැ. ඒ විඤ්ඤාණ නාම රූප හෙවත් පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය පැතිරී පවතින හිස් ඉඩම ආකාස ධාතුව කියල කියනව. ආකාස ධාතුවත්, ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් පවතින්නා වූ සුද්ධ ධර්මයක්. පඨවි, ආපෝ, තේජෝ, වායෝ, ආකාස විඤ්ඤාණ යන මේවාට ධාතු කියල කියනව. මේවා විපරිනාම ධර්මතාවයෙන් යුත්තව වේගයෙන් වෙනස් වෙමින් පවතින දේවල්. මේවාට නාම රූපයක් ඇති කිරීමේ ශක්තියක් ලැබිල තියෙනව. මෙම වේගය නිසා රූප ධර්ම දෙක්ක එකට එකතු වෙනවාත් සමගම නාම ධර්ම පහක් සමග විඤ්ඤාණය හටගන්නව. මෙහි පෙර පසුවීමක් පෙනෙන්නෙ නැහැ. විඤ්ඤාණ නාම රූප හටගන්නා එකටමයි. මෙය ගින්නකත් හටගන්නව වගේ කියලයි දේශනාවේ සඳහන් වෙන්නෙ. විඤ්ඤාණ පච්චයා නාම රූපං නාම රූප පච්චයා විඤ්ඤාණං විඤ්ඤාණය නිසා නාම රූපයක් නාම රූප නිසා විඤ්ඤාණයත් පවතිනව කියන්නෙ මේ න්‍යාය ධර්මයයි.මේ නාම ධර්ම පහෙහි සබ්බ චිත්ත සාධාරණ චෛතසික කියල කියන්නේ. ඵස්ස, වේදනා, පඤ්ඤා චේතනා මනසිකාර යන ඒ නාම ධර්ම පහයි. ඵස්සය තමයි මෙතන බලවත්ම නාම ධර්මය ඵස්සය තුළ විඤ්ඤාණ නාම රූප තුනම පවතිනව වේදනාව හෙවත් විඳ ගැනීම තුළ වේදනාව පවතිනව. හඳුනාගැනිම හෙවත් සංඥාව තුළ සංඥාව පවතිනව. හඳුනා ගැනීම හෙවත් සංඥාව තුළ සංඥාව පවතිනව. චේතනාව කියල කියන්නෙ කර්ම සකස් වීම හෙවත් ක‍්‍රියාත්මක බවයි. එබැවින් චේතනාව තුළ සංඛාර පවතිනව. මනසිකාරයෙන් කරන්නෙ නාමයන්ගෙ කාර්ය භාරයට උදව්විමක් පමණයි. එතකොට මේ නාම ධර්ම පහ සිය කාර්ය භාර්ය අවසන් කරන විට අපට මොනවද ලැබෙන්නෙ? රූප වේදනා, සංඥා, සංඛාර විඤ්ඤාණ යන ස්කන්ධ පහයි. මෙය ආත්ම දිට්ඨිය හෙවත් මමත්වය තුළින්ම ඇතිවූ නිසා පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය කියල කියනව. හැබයි මෙහි මුල් අවස්ථාව පිරිසිදු බව සඳහන් වෙනව. දැන් එතකොට සිතක් කියල කියන්නෙ පඤ්ච උපාදානස්ඛන්ධකටයි. මෙහි පවත්නා නාම ධර්ම පහේ ඵස්සය තුළ විඤ්ඤාණ නාම රූප තුනම පවතිනව. තුනක එකතුවටයි ඵස්ස කියන්නෙ. වේදනාව තුළ වේදනාව තියෙනව. පඤ්ඤා නැමති නාමය තුළ පඤ්ඤාව තියෙනව. චේතනාව තුළ කර්ම හෙවත්  සංඛාර පවතිනව. දැන් සිත තුළ පවත්නා නාම ධර්ම ක‍්‍රියාත්මක වන විට පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය සකස්වෙන අයුරු පැහැදිලියි නේද? දැන් සිතක් කියල කියන්නෙ පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය හැර වෙනත් දෙයක් නොවෙයි කියලත් කියන්න පුළුවනි. මේ සිත සකස් වුනේ කොහොමද කියලා නැවත මොහොතකට මුලින් ගිහින් බලමු. අවිද්‍යාව හෙවත් වරදවා දැකීම නිසා ලෝක ධර්මයන් නිත්‍යයි කියල දකිනව. ඒ තුළින් ආයතනයන්ට අරමුණු සම්බන්ධ වෙනව. ඒ කියන්නෙ දෙක එකතු වෙනව. එවිට නාම ධර්ම පහක් සමග විඤ්ඤාණය හට ගන්නව. විඤ්ඤාණය කියන්නේ සිතක් ඇති කිරීමේ ශක්තිය. එම ශක්තිය ඇතිවෙනවාත් සමගම සිතක් ඇති වෙනව. මේ සිත තුළ පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය පවතිනව. පඤ්ච උපාදානස්කන්ධයෙන් තොර සංකාරයක් නැහැ. ඒ නිසා සබ්බේ සංඛාරා කියන්නෙ සිතයි. අවිජ්ජා පච්චයා සංඛාරා අවිද්‍යාව නිසා සංඛාර හටගන්නව කියන්නෙ මේ නිසයි. අවිද්‍යාව, ආත්ම දිට්ඨිය, මමත්වය යන නම් වලින් හඳුන්වන්නෙ තමා යන සංකල්පයයි. මේ තමා හෙවත් මමත්වය තුළ තමයි ආධ්‍යාත්මික ආයතන පවතින්නෙ. චක‍්‍රාදී මේ ආධ්‍යාත්මික ආයතන තුළ ඔපවත් ස්වභාවයෙන් තමයි බාහිර රූපයන් ඇදගන්නේ. එතන විඤ්ඤාණය නාම ධර්ම පත්වන්නට ගන්නව.

එවිට සිතක් ඇතිවෙනව. අවිද්‍යාව නිසා සංඛාර හටගන්නව කියනනෙ මෙයයි. මේ සිත තුළ රූප, වෙදනා, සංඤ්ඤා, සංඛාර, විඤ්ඤාණ යන ස්කස්ධ පහ සකස්වන අයුරුත් පැහැදිලිව පෙන්නුම් කර දුන්හ.

මේ සිත ඇතිවන මුල් අවස්ථාවේදී වේදනාවේ පවතින්නෙ කැමති බව හෝ අකමැති බව කියන්නනෙ තණ්හාව නෙමෙයි. ඇලීම ගැලීම එතන නැහැ. බුදුපියාණන් වහන්සේලාත් රහතන්වහන්සේලාත් කැමති අකමැති දේවල් තියෙනව. රමණීය වූ අරණ්‍ය සේනාසනවලට වීතරාගීන් වහන්සේලා කැමතියි. සිතේ මුල් අවස්ථාව තණ්හාවෙන් තොරයි. එනිසා මෙම මුල් අවස්ථාව ඉතාමත් පිරිසිදුයි. ප‍්‍රභාස්වර සිත කියන්නෙ එම මුල් අවස්ථාවටයි.

..පභස්වර මිදං භික්ඛවේ චිත්තං තංච ඛෝ ආගන්තුකෝ උපක්කිලේසේහි උපක්කිලිට්ඨං..

මහණෙනි, සිත ප‍්‍රභාස්වරයි. ආගන්තුකව පැමිණෙන කෙලෙස්වලින් සිත කිළිටි වෙයි. කොහොමද මේ කෙලෙස් ඇතිවී සිත අපිරිසිදු වෙන්නෙ  කියා විමසා බලමු. මේ සිත ඇතිවෙන්නෙ මමත්වය තුළින්. එම නිසා සිත සකස් වෙන විගසම ඉතා ක්ෂණිකව අවිද්‍යාව තුළින් නිත්‍යයි කියන දිට්ඨිය ඇති වෙනව. එවිට අර වේදනාවේ පවතින කැමති බව ඇලීමට යනව. අකමැති බව ගැටීමට යනව. මේ ඇලීමයි ගැටීමයි දෙකටයි තණ්හාව කියල කියන්නෙ. උපේක්ෂාව කියන්නෙත් තණ්හාව වගේම ඉතා සියුම් බවක් පමණි. මේ තණ්හාවට ගොස් කිළිටි වූ සිතයි භවයට යන්නෙ. ආත්ම දිට්ඨිය ඇතිවී තණ්හාවට යන්න පෙර සිත ඉතිමත් පිරිසිදුයි. මෙතනින් තමයි සිත භවයට යාම නවත්වන්න පුළුවන්කම තියෙන්නෙ. මා මුළින් සඳහන් කළා මේ සුද්ධ ධර්ම හෙවත් ධාතු විපරිනාම ස්වභාවයෙන් ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් පවතිනව. එසේම මෙම සුද්ධ ධර්ම වේගයෙන් වෙනස් වන නිසා නාම රූපඇති කිරීමේ ශක්තියක් මේවාට ලැබිල තියෙනව. මේ ශක්තිය ලැබිල තියෙන්නේ වේගය නිසා වේගය කියන්නෙ වෙනස් වන සුලූ බවටයි.  චලනය කියන්නෙත් මේ වේගයයි.  අනාත්මය කියන්නෙත් මෙයමයි.

අවසවත්ථි නට්ඨෙන අනත්තා, ස්වකීය වසගයෙහි නොපවත්නා හෙයින් අනාත්ම නම් වෙයි. ස්වකීය වසගයෙහි නොපවතින්නෙ වේගයෙන් වෙනස් වන නිසයි. කුමක්ද? මේ වෙනස් වෙන්නෙ? සබ්බේ ධම්මා හෙවත් හටගත් සියල්ලයි. හටගත් දෙයක් වෙනස් වීම යනු අනිත්‍යයයි. හටගත් සියල්ල අනිත්‍ය වන විට එතන පවතින්නෙ හිස් බවක් පමණයි. එතකොට අනිත්‍යයි යමක් අනිත්‍ය නම් එකන දුකයි. යද නිච්චං තං ද්ක්ඛං කියන තැන පවතින්නෙ හිස් බවක්. මේ හිස් බවත් හටගත් දෙයක්.  මේ හිස් බව තුළයි නාම රූප පැතිරී පවතින්නෙ. ආකාස ධාතුව කියන්නෙත් මෙයටයි. හටගත් විඤ්ඤාණ නාම රූප අනිත්‍ය වෙන කොට හිස් බව නැති වෙනව. නැවත විඤ්ඤාණ නාම රූප ඇතිවෙන කොට හිස් බව ඇති වෙනව. මේ ඇතිවීම නැතිවීම ඉතා වේගයෙන් සිදුවන නිසා හිස්බව පෙනෙන්නෙ නෑ. මේ වේගවත් බව මස් ඇසට පෙනෙන්නෙ නෑ. මෙය දකින්නට නම්  ප‍්‍රඥා චක්ෂුෂයම ඇතිකර ගත යුතුයි. මෙය දැකීමට නම් යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් ලෝකය විනිවිද දැකිය යුතුයි. අභිඤ්ඤෙය්‍ය පරඤ්ඤෙය්‍ය  ගැඹුරින් දැකිය යුතුයි.  පිරිසිද දැකිය යුතුයි. ලෝකය අනාත්ම බව පෙනෙන්නෙ පිරිසිඳ දකින අයටයි. මෙම විපරිනාම ධර්මතාවය නොදකින සාමාන්‍ය ජනතාව ලෝකය නිත්‍යයි සුඛයි ආත්මයි කියල වරදවා දකිනව. අවිද්‍යාව කියන්නෙ එයටයි. ආත්ම දිට්ඨිය කියන්නෙත් එයටයි. මමත්වය කියලත් එයට කියනව. ඇතිවෙන ක්ෂණයෙන්ම නැතිවෙන බව දැක්කොත් එතන මම මගේ කියල ගන්නට පුලූවන්කමක් නෑ.

නිමිත්තක් අරමුණක් ගන්නට බැහැ. ලෝක අරමුුණු ස්පර්ශ කරන්නට පුලූවන්කම තියෙන්නෙ ලෝකය හෙවත් පඤ්ඤ උපාදානස්කන්ධය නිත්‍යයි හෙවත් ආත්මයි කියන දිට්ඨිය නිසයි. අරමුණක් ස්පර්ශ කළොත් තමයි දෙකක් එකතු වෙන්නෙ. දෙකක් එකතු වූ විටයි නාම ධර්ම පහක් සමග විඤ්ඤාණය හටගන්නෙ. විඤ්ඤාණය හටගත්තොත් තමයි  සිතක් හෙවත් පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය හටගන්නෙ අවිච්ජා පච්චයා සංඛාරා කියන තැන තියෙන්නෙ සිතක් සකස් විමයි. කර්ම ඇතිවෙන්නෙ සිතක් ඇතිවිම තුළින්මයි. සිතක් සකස් වුනේ නැතිනම්  කර්ම කරන්නට බැහැ. සිතක් කියල කියන්නෙ පඤ්ච උපාදානස්කන්ධයටයි. සංඛිත්තේන පඤ්ච උපාදානස්ඛන්ධ දුක්ඛො බුදු පියාණන්වහන්සේ වදැරනව.  කොටින්ම කියනව නම් පඤ්ච උපාදානස්කන්ධයම දුකක් බව, සේ සිත හට ගත්තෙ. ආත්ම දිට්ඨියෙන් අරමුණු ස්පර්ශ කළ නිසයි. දුකට මුල තමයි ඇති තතු නොදැකීම කියන්නෙ ඒකයි.

මෙම පඤ්ඤ උපාදානස්කන්ධයෙහි ස්වභාවය වේගයෙන් වෙනස් වන සුලූ බවයි. අනිත්ම කියන්නෙ එයයි. එම ලෝක ධර්මයන්ෙගේ අනිත්ම ලක්ෂණය ප‍්‍රඥාවෙන් දැක්ක නම් මම මගේ කියල දිටිඨියක් ඇතිවෙන්නෙ නෑ. එවිට කිසිවෙක් නැත. කිසිවෙක් නැත යන අනිමිත්ත ස්වභාව අරමුණු වෙයි. එය මනසට ඇදගත් විට විඤ්ඤාණය පහළ වී සිතක් ඇතිවෙයි. මෙම අනිමිත්ත සිත වඩවන විට අනිමිත්ත සමාධිය ඇතිවෙයි. පඤ්ච උපාදානස්කන්ධයෙන් හෙවත් ලෝකයෙන් මිදී ලෝකෝත්තර සුවය ලැබෙන්නේ මේ අනිමිත්ත සමාධිය තුළින්මය. මෙම අනිමිත්ත චිත්ත ඇති කර ගැනීමට නම් ප‍්‍රඥාවෙන් සියලූ ලෝක ධර්මයන්ගේ අනාත්මය දැකිය යුතුයි. එසේ දකින විට ලෝකය හෙවත් පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය පිළිබඳව නිර්වේදයක් ඇතිවෙන බවත් එයම විශුද්ධි මාර්ගය බවත් පැහැදිලිය.

සබ්බේ ධම්මා යන්නෙන් පඤ්චස්කන්ධයත් පඤ්ච උපාදානස්කන්ධයත් වන දෙකම ගත යුතුයි. පංඤ්චස්කන්ධය කියල කියන්නෙ සිතෙහි මුල් අවස්ථාව හෙවත් ආත්ම දිට්ඨියෙන් තණ්හාවට යාමට පෙර අවස්ථාවයි. ප‍්‍රභාස්වර කියන්නෙත් එයයි. එය තණ්හාවෙන් තොරයි. අන්න ඒකයි පඤ්ච ස්කන්ධය කියල සඳහන් කළේ. දැන් එතකොට මේ සිතේ ස්වභාවය කුමක්ද? ඇතිවෙනව. නැතිවෙනව.  නැතිවෙනව. ඇතිවෙනව. මෙය ඉතා වේගයෙන් සිදුවෙනව. මෙය පාලනය කරන්න කිසිවෙකුට බැහැ. ඔබ සිතන්න පුළුවන් සමථ භාවනාවෙන් සිත එක අරමුණක රඳවා ගත්තහම එහෙම වෙන්නෙ නැහැ කියල. ඔබ නිවැරදි යැයි නොසිතන්න. එක අරමුණක රඳවාගත්තාට ඒ අරමුණම ගනිමින් සිතේ ස්වභාවය එසේම පවතිනව. සිතෙහි වේගවත් බවට උපමාවක් දක්වන්න නම් කොහොමවත් පුළුවන්කමක් නැහැ. නමුත් ඔබට ටිකක් පහසු කරන්න උපමාවක් කියන්නම්. දැන් ඔබ හඳුනාගත්තා වූ  හයසීයක් පමණ සිටින ජායාරූපයක් දෙස බලන්න. ඒ අයව හඳුනා ගන්න ඒ අයට විනාඩියක් පමණ යන්න ඇති නේද? මේ විනාඩිය ඇතුළත හයසිය දෙනා හඳුනා ගන්න සිතේ හයසියයක් ඇතිවෙන්න  ඕනෑ නේද? එක් අයෙක් හඳුනාගත් සිතෙන් තවත් අයෙක් හඳුනා ගන්න බැහැ නේද? තවත් අයෙක් හඳුනා ගන්න තවත් හිතක් ඇතිවෙන්න  ඕනෑ නේද? තවත් හිතක් ඇතිවෙන්ට නම් ඇති වූ සිත නැතිවෙන්ට  ඕනෑ නේද? මේ අනුව බලන විට  මේ හයසීයක් දෙනාව හඳුනාගන්න සිත් හයසීයක් ඇතිවෙන්න  ඕනෑ නේද? දැන් එතකොට තත්පරයකට සිත් දහයක් පමණ ඇතිවෙලා නැතිවෙලා ගොස් තිබෙන බව පැහැදිලියි නේද?

සාමාන්‍ය ජනයාගේ  සිතේ පවතින්නේ තණ්හාවයි. තණ්හාව කියන්නේ ඇලීම හා ගැටීමයි. උපේක්ෂාවද තණ්හාව වගේම ඉතා සියුම් බවක්. එසේ නම් ඇතිවෙන්නෙ නැතිවෙන්නෙ ඇලීම හා ගැටීමයි. ඇලීම වනාහි ඇතිවී නැතිවෙන කොට දුකයි. ගැටීම ඇතිවෙන කොටම දුකයි. එහෙම නම් මේ තණ්හාවෙන් යුක්ත වූ සිත ඇති වුණත් දුකයි. නැතිවුණත් දුකයි නේද? එහෙමනම් දැන් සිතා විමසා බලන්න ඔබ මෙතෙක් කල් තත්පර දසමයක්වත් දුකින් තොරව ජීවත් වෙලා තියෙනවද කියල. නෑ නේද?

මෙන්න මෙය තමා තුළින් පිරිසිඳ දැනීමයි දුක්ඛ සත්‍ය දැනගන්නට කියෙන්නෙ. මෙය දැනගත්තට මදි. දැකගන්නත්  ඕනෑ. දැකගන්න නම් මෙය නැවත නැවත වඩවා ගන්න  ඕනෑ, භාවිතා බහුල කතා කරනව කියන්නෙ එයයි. ඒකතමා භාවනා කරනව කියන්නෙ. භවනා කරන්නෙ නැතිව සත්‍ය අවබෝධ කරගන්න බැරි බව දැන් පැහිදිලියි නේද? මිනිසකු විසින් පළමුව කළ යුතු එකම දෙය සත්‍ය අවබෝධ කර ගැනීමයි.

බුදු හාමුදුරුවො එය කරල පෙන්නුව. කෙළෙහි ගුණ සැළකුවෙ දෙවෙනි සතියෙදීයි. එසේ කළේ කෙසේද? සමාපත්ති සුවයෙන් ඇසිපිල්ලක් නොගසා බෝධිය හෙවත් තමා අවබෝධ කරගත් චතුරාර්ය සත්‍ය දෙස චක්ෂුසයෙන් බලාගෙන සිටියා.

මොකක්ද මේ ඇතිවුනේ නැතිවුනේ. සිතක්. සිතක් කියන්නෙ දුකක් කියලයි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරල තියෙන්නෙ. මේ සිත තුළ ඇලීම ගැලීම හෙවත් තණ්හාව නැතිවුණා නම් දුකක් නැහැනේද? එහෙම නම් දුකට හේතුව තණ්හාවම බව දැන් දන්නවාද? මේ ධර්මතාව නැවත නැවත වැඞීමෙන් හෙවත් භාවනා කිරීමෙන් දැක ගන්නත් පුළුවන්. හැබැයි භාවනා කෙරේ නම් කිසිම දවසක කොච්චර බණ ඇහුවත් මේ සත්‍ය දැක ගන්න අපහසු වෙයි. දුකට තණ්හාව හේතුව බව දැන් පැහැදිලියි නේද? දුක්ඛ සමුදය සත්‍ය කියන්නෙ මෙයයි. පඤ්ච උපාදානස්කන්ධය හෙවත් සිත නිරුද්ධ කිරීම නිරෝධ සත්‍යයයි. දුක්ඛ නිරෝධය කියන්නෙ සම්මා දිට්ටියෙන් හෙවත් ප‍්‍රඥාවෙන් කරනු ලබන ක‍්‍රියාවන් පමණයි. මෙය කිරීමට පෙර එය කරන්නේ කෙසේද කියා දැනගත යුතුයි. ලෝකයට තණ්හා කළ නිසා  දුක ඇතිවු බව දන්නව. දැන් දැන ගන්න  ඕනෑ ඇයි මේ ලෝකයට තණ්හා කළේ කියන එකයි. ලෝක ස්වභාවය නොදන්නා නිසා තණ්හාව ඇතිවුණා කියලයි කියන්න තියෙන්නෙ. ඒ කියන්නෙ අවිද්‍යාව හෙවත් ආත්ම දිට්ඨිය නිසා තණ්හාව ඇතිවුණා කියන එකයි. ඇතිවෙමින් නැතිවෙමින් පවතින විපරිනාම ධර්මතාවයෙන් යුක්ත වූ ලෝකය නිත්‍යයි සුඛයි ආත්මයි යන වැරදි දැකීමක් යම් අවස්ථාවක ඇතිවුණා නම් ඇලීම ගැටීම ඇතිවුනේ එයටයි. එය එසේ නම් තණ්හාව නැති කරන්ට නම් හරි දැකීම හෙවත් සම්මා දිට්ඨිය ඇතිකරගත යුතුයි. දුක්ඛ නිරෝධ ගාමිණී ප‍්‍රතිපදාව සම්මා දිට්ඨියෙන් ආරම්භ වන මධ්‍යම ප‍්‍රතිපදාව වන්නේ එම නිසයි. මේක ඇතිවුණේ වරදවා දැකීම නිසා බවත් දුක නිරුද්ධ කිරීමට නම් හරි දැකීම ඇති කරගත යුතු බවත් දැන් දැනගත්ත නේද? මෙය දැන ගත්තට මදි. දැකගත යුතුයි. දැකගන්නට නම් භාවිතා බහුලීකතා කළ යුතුයි. හෙවත් භාවනා කළ යුතුයි.

දැන් දුක්ඛ නිරෝධය කරන්නේ කෙසේදැයි සිතා විමසා බලමු. සිතක් හට ගත්තා වූ මුල් අවස්ථකාවේ සිත තුළ පවතින පඤ්චඋපාදානස්කන්ධයට සම්බන්ධ වේදනාව තුළ ඇත්තේ  කැමති බව හෝ අකමැති බව පමණක් බව මා පෙන්වා දුන්නා මතක ඇති. එය තණ්හාව නොවෙන බවත් පෙන්වා දුන්නා. එසේනම් සිතක ව්‍යුහය හෙවත් මුල් අවස්ථාව පිරිසිදුයි. ප‍්‍රභාශ්වර සිත යනු එයයි. එය ආත්ම දිට්ඨියෙන් වසා ගත් පසු කර්ම බවට පත්වී භවයට පැමිණෙයි. මෙය හොඳින් දැනගෙන පිරිසිදු සිතෙහි ආත්ම දිට්ඨිය ඇතිවී අපිරිසිදු වීමට පෙර ප‍්‍රඥාවෙන් සිත දැකිය යුතුයි. ප‍්‍රඥාව යනු යථාර්ථය හෙවත් වහා වෙනස් වන සුළු බව දැකීමයි. හටගත් සිත වහවහා වෙනස් වනවා නම් හෙවත් අනිත්‍ය නම් කැමති බවට ඇලෙන්ටවත් අකමැත් බවට ගැටෙන්ටවත් පුළුවන් කමක් නැහැ. එසේ නම් ප‍්‍රඥාවෙන් සිත හෙවත් ලෝකය දෙස බලන විට එයට තණ්හාවෙන් භවයට යාමට නොහැකි නිසා එතනම නිරුද්ධ වේ. මේ නිරුද්ධ වන්නේ කුමක්ද? සිතයි. පඤ්ච උපාදානස්ඛන්ධය හෙවත් දුකයි. දැන් එතකොට මේ ධර්ම විිවරණය තුළින් ලෝකය දුකයි යන සත්‍යක් බවත් දුකට හේතුව තණ්හාව බවත් දුක නිරුද්ධ කළ හැකි බවද සත්‍යයක් බවත් ඒ සඳහා ගත යුතු එකම ප‍්‍රතිපදාව සම්මා දිට්ඨියෙන් ආරම්භ වන ආර්ය අෂ්ඨාංගික මාර්ගය බවත් එයද සත්‍යයක් බවත් කියන චතුරාර්ය සත්‍යයම දැනගත හැකියි. මෙය අසා දැන ගැනීමක් පමණි. එය මදි. මෙය යෝනිසෝ මනසිකාරයෙන් තමා තුළින් දැනගත යුතුයි. නිවන් දැකීමට එයත් මදි. මේ බව දැන ගත් සත්‍ය නැවත නැවත කමටහන් වඩමින් භාවනා බහුලීකතා කළ යුතුයි. හෙවත් භාවනා කළ යුතුයි. දහම් ඇස හෙවත් ප‍්‍රඥා චක්ෂුසය  ඇතිවන්නේ එයටයි. එම දහම ඇසින් ලෝකය දෙස බලන විට දුක නිරුද්ධ වෙයි. පඤ්චද්වාරයෙන් සිත මුදවා ගෙන මනෝද්වාරයට යොමුකරන විට මනසට අරමුණක් ඇදගෙන සිතක් සකස් වෙන විටම අප‍්‍රමාදීව යථාර්ථය හෙවත් අනිත්‍ය දැකිය යුතුයි. එවිට සිත හෙවත් දුක වහාම නිරුද්ධ වෙයි.

ලෝකය නිත්‍යයි. සුඛයි. ආත්මයි යන වැරදි දැකීම නිසා පඤ්ච උපාදානස්ඛන්ධය හෙවත් සිත නැමති දුක සිත නැමති දුක ඇති වුණා. දුකට මුල තමයි ඇති තතු නොදැනීම කිව්වෙ එම නිසයි. එහෙම නම් දුක නැති කිරීමට ඇති තතු දැනගන්න  ඕනෑ, දැක ගන්න  ඕනෑ, ඇති තතු නම් ලෝකය අනිත්‍යයි දුකයි. අනාත්මයි. මෙය පළමුව දහම දැකගත් ආර්ය පුද්ගලයෙකුගෙන් අසා දරාගෙන යෝනිසෝමනසිකාරයෙන් පිරිසිඳ දැනගෙන කමටහන් තුළින් නැවත නැවත භාවිතා බහුලී කතාකරමින් භාවනාත්මකව දැකගතු යුතුයි.

සියලූ සත්වයෝ පරමසුවයෙන් සුවපත් වේවා !
වතුරුගම නන්දසිරි හිමි.

Published in: on අප්‍රේල් 13, 2010 at 11:29 පෙ.ව.  ප්‍රතිචාර (2)  
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.